Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

her yıl gibi her yolcu da çekip gider
biraz vefasızlık,biraz korkaklık biraz utangaçlık
ve biraz sevgisizlik bırakılır terk edilerek geriye


aşk mı?

Biliyor musun
Nasıl da öpüyoruz şiirlerimizi
Nasıl da kucaklaşıyoruz durup durmadan

Kaç çağlanın tadı karışıyor suyumuza
Karanfiller derliyoruz üşümesinler diye

Şimdi
Dilimde donuk bir ezgi
Her notası farklı unutturuyor seni
.
Şimdi
Yüreğimde alabora bir gemi

ötedeki bir ada / eşelenmiş ipuçları / kök sapmaları / sonrasızlık kuruntuları / birbirine bağlı ruhlar…
sanıldığından da özgün seçimler / gecenin kıyısından bana seslenen ve aşka adını veren bir kadın


sonra ruhumun karanlık alanlarını ışıtan o gülüş.
gecenin bu saatinde sımsıcak bir melodi.

sensindir susarken bölünen o salaş duvar
sahipsiz şehrin bordasında


hep kuşlardan yana şanssız
gurbet kokanların gölgeleriyle istiflenen

bir algı şovuna dönüşmesine izin vermeden sevmek de var her şeyi.
o her şeyin içinde dolaşanlardan biri de sensindir belki.
mesafeli iki biblo,iki kırılgan çizgi,iki fantastik hastalık...
kim yarattı aşkı ; bilen var mı?
(n.a.)

dokunsan deliniverecek.çok doğal
gözlerimin perdesi. s/en.gurup
ertesinde dikleşen tomurcuk.kaybolmak
algısı.

geceden biriktirilen dizanterilerin

orta yerinde ay ışığının
bir çığlıkla yırtılır şiir

terasta sarmaşığın son yaprağı
okşarsa bıçağın ucu okşar kirli esintileri

evren hep mavi değil
sen hep kırmızısın

sen daldığın zaman sulara
kırmızı görünür tüm denizler gözüme.
----

nerden bileceksin ruhumun kaç katmandan oluştuğunu...
vaktin var mı soymaya / saymaya ?


ne dememi niye bekliyorsun?
aradığın tüyler ürpertici o keyfi belki de bende bulacaksın.