Ne Zormuş Severken Ölmek

Ne zormuş severken ölmek...

Bir adın düşer gecenin koynuna,
uyku küser gözlerine.
Sabah olur, güneş doğar;
ama senin içindeki karanlık
bir türlü ağarmaz.

Ne zormuş severken ölmek...

Nefes alırken boğulmak gibi,
kalabalıklar içinde
kendi mezarını taşımak gibi.
Herkes seni yaşıyor sanar,
oysa sen çoktan gitmişsindir
sevdiğinin ardından.

Bir gülüşün vardı;
baharı çağıran.
Şimdi hatıran kaldı yalnız,
kül olmuş bir ömrün
son sıcaklığı gibi.

Ben seni öyle sevdim ki,
yokluğunu inkâr edemedim.
Adını unutmak için değil,
ölünceye kadar anmak için taşıdım.

Her akşam,
biraz daha eksildim kendimden.
Her gece,
biraz daha gömdüm kalbimi
ulaşamadığım düşlerine.

Ne zormuş severken ölmek...

Toprağa girmek değilmiş ölüm;
asıl ölüm,
sevdiğinin gözlerinde
bir yabancıya dönüşmekmiş.

Bir zamanlar adınla çarpan kalbimin,
şimdi sessiz bir harabe oluşu
bundanmış meğer.

Ve kimse bilmez...
Bazı insanlar mezara bir kez girer,
bazıları ise sevdiğinin yokluğunda
her gün yeniden ölür.

Ben ikinci ölümün yolcusuyum.

Şimdi rüzgârlar sen diye eser,
yağmurlar sen diye düşer.
Bir tek sen bilmezsin
içimde kaç kıyamet koptuğunu.

Ne zormuş severken ölmek...

Bir ömrü,
tek bir ismin ardından
usul usul tüketmek...
Ve son nefeste bile
onu sevmekten vazgeçememek...