Ne Fayda? Şiiri - Sempatiksair Emrah

Bir ömür bekledim, dönen olmadı,
Takvimler eskidi... ne fayda?
Yüreğim, kendi küllerine yaslandı,
Sabah oldu yine... ne fayda?

Adını her gece yıldızlara yazdım,
Rüzgâr okudu, gökyüzü sustu.
Ben seni bir duaya sakladım,
Dualar göğe vardı... ne fayda?

Sol yanıma düşen o ince sızı,
Yıllardır aynı yerde nöbet tutuyor.
Gözlerim gülmeyi unuttu çoktan,
Aynalar beni tanıyor... ne fayda?

Kırılan dallar yeniden yeşerir belki,
Ama kırılan güven hangi baharda açar?
İnsan bazen yaşar görünür,
Ruhu çoktan göç etmiş olur... ne fayda?

Bir avuç hatıraya sarıldım,
Ellerimde mevsimler üşüdü.
Senin yokluğun bir şehir kadar kalabalık,
Ben ise tek başıma sustum... ne fayda?

Şimdi geceler benim adımı bilir,
Sessizlik en yakın dostum olmuş.
İçimde yarım kalmış türküler dolaşır,
Dilimde son bir cümle kalmış:

Sevmek güzeldi...
Kavuşamadıktan sonra ne fayda?

Yaşamak güzeldi...
İçinde sen olmayınca ne fayda?

Umut etmek güzeldi...
Her sabah biraz daha eksiliyorsa ne fayda?

Ve anladım...

Bazı insanlar kalbe gelir,
Ömür boyu gitmez.
Bazı vedalar dudaktan çıkar,
Ruhtan hiç silinmez.

İşte insan,
En çok da içinde taşıdığı yokluğa yenilir.

Ve geriye,
Rüzgârın bile cevap veremediği tek soru kalır:

Ne fayda?..