Mısralarda Şiiri - Sempatiksair Emrah

Bir gün bana "Sevda nedir?" diye sordular.
Sustum...Yutkunarak
Çünkü sevda, bir cümleye sığmayacak kadar derin,
Bir ömre sığmayacak kadar uzun,
Bir kalbe sığmayacak kadar ağırdı.

Sevda;
Bir ismi her duada sessizce anmaktı,
Kimse bilmeden bir ömrü bir tek insana adamaktı.
Kalabalıklar içinde gülümseyip,
Gece olunca aynı yalnızlığa dönmekti.

Sevda, beklemekti...
Kapısı hiç çalınmayacak bir evin penceresinde,
Yine de perdeleri açık bırakmaktı.
Her gelen rüzgârı "Belki odur..." diye karşılamak,
Her giden akşamı biraz daha eksilerek uğurlamaktı.

Sevda;
Bir çift gözde kendine yurt bulmaktı.
Sonra o gözleri kaybedince,
Dünyanın bütün şehirlerinde evsiz kalmaktı.
Çünkü insan bazen bir kişiyi değil,
Bütün hayatını kaybeder.

Bir gülüş vardır;
Yıllar geçer, sesi unutulur ama yankısı unutulmaz.
Bir bakış vardır;
Ömür boyu gözlerinden çıkmaz.
Bir ayrılık vardır;
Takvimler değişir, mevsimler döner,
Ama kalbin saati hep gittiği günde durur.

Ben seni öyle sevdim ki...
Yağmur yağınca sen ıslandın sandım.
Rüzgâr esince üşüdün diye ceketimi aradım.
Gökyüzüne bakınca aynı bulutun altındayız diye avundum.
Meğer insan, sevdiğine kavuşamayınca
Hayalleriyle aynı evi paylaşmayı öğrenirmiş.

Biliyor musun?
Sevda, kavuşmak değildir çoğu zaman.
Sevda; vazgeçemediğin hâlde incitmemek için susabilmektir.
Gitmek isterken kalmak,
Konuşmak isterken yutkunmak,
Ağlamak isterken gülümsemektir.

Geceyi anlat derler...
Gece karanlık değildir bana göre.
Gece, senin olmadığın her saatin adıdır.
Sabah ise;
Bir daha gelmeyeceğini bildiğim hâlde
Yine de senden haber beklediğim umudun adıdır.

Nice insanlar geçti ömrümden.
Kimisi selâm oldu, kimisi hatıra.
Ama sen...
Sen ne bir hatıra ne de bir yolcu.
Sen, ömrümün en uzun cümlesi,
Nokta koyamadığım tek hikâyeydin.

Bazen diyorum ki;
İnsan neden bu kadar sever?
Neden bir tek ismi, binlerce şiire değişmez?
Sonra anlıyorum...
Aşk, aklın değil, kaderin yazdığı bir kitaptır.
Okurken mutlu olacağını sanırsın;
Bitirdiğinde kendinden geriye birkaç satır kaldığını görürsün.

Eğer bir gün yollarımız yeniden kesişirse,
Sana kırgınlığımı anlatmayacağım.
Çünkü kırgınlık bile zamanla yorulur.
Sana yalnızca gözlerimle bakacağım;
Orada, yıllarca sakladığım bütün şiirleri okuyacaksın.

Ve eğer hiç dönmezsen...
Bil ki ben seni kötü hatırlamayacağım.
Çünkü bazı insanlar,
Gitmek için değil;
İnsanın kalbine sevmenin ne demek olduğunu öğretmek için gelir.

İşte budur sevda...
Bir ömür boyunca aynı duayı farklı gecelerde etmek,
Aynı yıldızlara bakıp aynı özlemi büyütmek,
Kırık bir kalple bile sevgiyi kirletmemektir.

Ben artık şunu öğrendim:
Sevda, iki insanın birbirine kavuşması kadar,
Bir insanın kendi ruhunu tanımasıdır.

Ve en güzel aşk şiirleri,
Kavuşanların değil...
İçindeki sevgiyi kaybetmeyenlerin kaleminden doğar.