Nazmiye Kayar Şiirleri - Şair Nazmiye Kayar

Gözlerin demiştin;
Gözlerin ölü bir deniz gibi,
Sonu olmayan bir deniz.
O gözlere bakamıyordun sevdiğin halde
Neden?
Benimki sadece,ölü bir denizdeki masumane,

İş olsun diye konuşuyorum,
Gökyüzüne bakıp gülümsüyorum.
Gözlerimi dinlendirmek için uyuyorum.
Hatta sıkıntıdan şarkı söylüyor,
Üstüne üslük kitap okuyorum.
Can sıkısına kaldırımda yürüyorum,

Hayat; Aşığınım senin.
Kuru bir dalına,
Sararmış yapraklarına,
Kar düşmüş dağlarına,
Çeşit çeşit canlılarına.
Hayat;

Dağlar,neden gözüme aşılmaz geliyor sunuz?
Senin dikenli,taş yollarında yürümek beni korkutuyor.
Arkamı yasladığım her ağaç çürük çıkmak zorunda değil,
Yüzüne güldüğüm her varlık,arkamdan vurma gereğini neden duyuyor?
Vazgeçmek kolay mı sanıyor sunuz hayattan,
Ekmek parası kazanmak kolay değil,

Hazan yaprakları;
Yok artık sen diye bir şey,
Hiç bir yerde adın yok,rengin yok,hayalin yok.
Kulağımda son şarkının son kırıntıları
Onu da al git,bende kalan,
Benden başka hiç birşey yok!

Her sabah aç pencerelerini,
Gözlerinle gökyüzüne gül,
Ellerinle tut ışığı,
Ve içinde hisset hayatın nağmelerini,
Belki bir şey olur,yeniden hayata merhaba dersin,
Belki bir gül açar,hayata ve herşeye elveda dersin.

Herşey yarıda kalıyor:
Hayallerim,umutlarım,sevgilerim,mutluluklarım,
Hatta üzüntülerim,gözyaşlarım bile.
Yaşam beni yarım yaşıyor,ben yaşamı,
Gece gündüzü,gündüz geceyi,
Doğal olarak ben geceyle gündüzü yarım yaşıyorum,

Zırhlı değilmiş kalplerimiz,
Bir ufacık rüzgarda dağıldık,
Toplayamadılar parçalarımızı.
Korkunç güzel bakışların kaldı aklımda,
Korkunç güzel bakışların!
Masalların bir de.

Yıldızın ayla olmadığı gecede,
Güneşin bulutla gezmediği gündüzde,
Ben benimle konuşmak istemem.

(Burdur-Bucak / 1997)

Şiir nedir bilir misin?
Nereden bileceksin sen.
Sen,şiir olmayan
Sanat değeri taşımayan şiirlerin şairisin.

Sen bülbülün güle olan aşkını,