Yoruldum anlatmaktan kendimi,
Duymayan kulaklara sözü.
Sevda diye tutundum hayata,
Hayat bıraktı en yorgun yüzümü.
Çok şey istedim sanıldı benden,
Yoruldum sensizliğinden
Duygularını hissedemeyişimden
Yanımda yoksun
Tükendim hasretinden
Bir zamanlar İstanbul vardı
Sokakları yavaş, akşamları uzun
Kapılar açıktı, sözler samimi
Gölgesi bile kalabalıktı mahallenin.
Tahta evler anlatırdı hikâyeyi




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!