Yalnızlığım sert benim,
Omuz vermez kimseye.
Alışkın değilim teselliye,
Pervasızlık içinde.
Kalabalıklar yordu beni,
Biz bir adı olmayan hikâye,
Başlamadan bitmiş bir cümleyiz.
Ne sen bana tam geldin bir gün,
Ne ben sana doğru bir yeriz.
Söz söyledik, anlam tutmadı,
Yoruldum anlatmaktan kendimi,
Duymayan kulaklara sözü.
Sevda diye tutundum hayata,
Hayat bıraktı en yorgun yüzümü.
Çok şey istedim sanıldı benden,
Bir zamanlar İstanbul vardı
Sokakları yavaş, akşamları uzun
Kapılar açıktı, sözler samimi
Gölgesi bile kalabalıktı mahallenin.
Tahta evler anlatırdı hikâyeyi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!