Naime Özeren Şiirleri - Şair Naime Özeren

SENİ HİÇ ÖZLEMEDİM Kİ


Yalan söylüyor bu kuşlar
Papatyalar da vallahi

SENİ SORDUM ESEN YELE

Seni sordum esen yele
Lale, sümbül, gonca güle
Güle aşık şen bülbüle
O bir düştü yok dediler…

SAY Kİ " Sevgi Son Sualp Hocama teşekkürlerimle..."

Say ki bir mektuptum kayıp, adressiz
Kâğıdı sararmış, yer yer silinmiş
Bulsaydın nefessiz okur muydun ki?
Bulsaydın nefessiz okur muydun ki?

S / AYMADIM

Yokluğun
Kaç boşluk doğurdu yüreğimde
S/aymadım, bilemem ki…
Öylesine gökyüzümdün uçsuz bucaksız

"Canım Anneme”

Sende gördüm
Bizi gurbete uğurlarken
Gözlerine hapsettiğin pınarları

Sensiz geçen yılların
Yürekte közü kaldı
Kapanmayan yaranın
Ne yapsam izi kaldı…
**
O sevda masalından

SESİME SES VEREN DUMANLI DAĞLAR

Sesime ses veren Dumanlı Dağlar
Derdimi anlatsam ağlar mısınız?
Yarini kaybeden karalar bağlar
Yüreğim yaralı, dağlar mısınız?

Ayağımda çarık, elimde asa
Bir keşiş gibi düşmüşsem yollara
Bil ki özlemim tak etmiş canıma
Bil ki;
İçimde tanımsız bir yara
Bir burgaç gibi, olduğu yeri oymakta

SESSİZCE

Begonvil çiçek açmıyor nedense
Yasemin’ i suluyorum
Sen kokuyor diye
Bir gün gelirsen apansız

Bilemezsin
Sensiz ne kadar yalnız
Sensiz ne kadar kimsesiz
Ve bensiz olduğumu…
Yalnızlık üşütür iliklerime dek
Aşk tek gönüle sığmaz