Naime Özeren Şiirleri - Şair Naime Özeren

UMUDUN ÖTESİNDE

“Savaşa Hayır!”

UNUTTUN MU BENİ YAR?


Dizlerimde uyurken bitiverdi o masal
Ne bir selam bir haber, unuttun mu beni yar?
Akıp gitti su gibi, yaşanan güzel yıllar

UNUTTUN VEFASIZ

Sanaydı duyduğum en derin hisler
Ne yapsam silinmez bir türlü izler
Kalbime vurduğum pranga gizler
Unuttun vefasız, unuttun yazık!

USULCA KAYBOLDU SANKİ EL GİBİ

Yıllarca sormuştum kendi kendime:
"Kalbimin sahibi nerede?" diye
Meğerse gizlice girip saklanmış
Usulca kayboldu sanki el gibi...

Lütfen kapama gözlerini güneş
İçimde hala
Karanlıktan korkan bir çocuk var
Ay karanlığı bir gecede

Uyku mahmuru bir düş takılır peşime
Çekip gider yüzünden
Memeden kesilmiş bebeğin hüznü
Şeker pembesi bir gülüş yerleşince

Nedensiz kaybolup gittin gideli
Yüreğim inan ki bir yangın yeri
Kalbimin koşulsuz gerçek sahibi
Yerine kimseyi asla koyamam…

Anadolu Kavağında
Acıyla yoğurulur zamanın harcı
Kan revan içindedir
Midye ayıklayan çocukların elleri
Donmuştur
Yarı çıplak ayakları

Otacıyım ben
En acı ve yazılmamış şiirlerimi sürerim
Yaralarımın kanayan yerlerine
Çünkü bilirim
Acı, acının duldasında sakinler
Çivi çiviyi söker nasıl sökerse…

Gözlerin aklım alır, gönlümde pervaneler
Aşkını beste yaptım, yokluğun yürek deler
Ardımda kaldı yıllar, har dolu viraneler
Yeter çektiğim çile, sabırlar tükeniyor.