Naime Özeren Şiirleri - Şair Naime Özeren

Ardımdan usulca gelip apansız
Kapatma gözümü, kapatma öyle
Yaprak tomurcuğu nasıl tanırsa
Tanırım seni ben bir ömür böyle…

Söyletme ne olur beni söyletme

SUÇ KİMİN DİYE

Yapraklar hüzünle düşerken yere
Sorarım hüzünle suç kimin diye
Ağaç mı, yaprak mı, dal mı vefasız?
Yollar mı, yolcu mu, biz mi vefasız?

SIRILSIKLAM

Bir sabah uyandığımda
İzmir’ im olsan
Mavi mavi çalsa vapur düdükleri
Gülümsesen masmavi

SİS

Adanmış sevgilerin şiirlerinde
Yürüyorum usul usul
Parmak uçlarımda
Sözcükleri incitmemek adına

SİYAH - BEYAZ - SESSİZ

Küstürdüm
Denizime anlam katan martıyı
Sular kanadı
Sonra yaraları kabuk bağladı

SOLMASIN GÜLŞENDE SEVDA GÜLLERİ

Solmasın gülşende sevda gülleri
Dolmasın gönlüne hazan yelleri
Mekân mı eyledin gurbet elleri
Şu kalbim durmasın sana doymadan…

Gece, fısıldıyor kulağıma
“Hadi yaz!” diyor “Durma…”
“Bir başlasan, dizilecek sözcükler art arda”
Olmuyor…
Elim kalemime gitmiyor bir türlü

SON KEZ

Anılar bahçesi boştu dün gece
Kendimle hesaba oturdum son kez
Bir kahve istedim garsondan önce
Hatırın kalmasın sen de iç son kez…

SON SÖZÜ KADER SÖYLER


Mazide yaşanılan güzel günler hatrına
İnan bana sevdiğim bir tek söz demem sana
Biz hayaller kurarken tozpembe yarınlara

Geceler uzun
Duygular yorgun
Bilinmez rüyaların dili nece
Adını sayıklıyorum gündüz gece