Mustafa Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Mustafa ...

Deseydin…
Vaz geçilmiş bir ömrün son nefeslerinde aynı anda aynı havanın, nefeslerini seninle almak isterdim…
İşte ömrün bedene verdiği en büyük ödül bu olacaktı şüphesiz…
Ben ve sen…
“Ayrılık düşleri ile acılar içinde kıvranırken, yeniden doğuşu müjdeleyen bir yaşam
vaat edilmiş tüm yıpranmış düşüncelerden kurtulup gelecek için umut düşüncelerinde var olaya çalışacaktım, deseydin eğer ölümüne nefeslerimiz eşleşecekti” diye…

Geçmişi hırpalamadan geleceği kabullenmek gerek sanırım.

Yılların ardından da nefes alma zorluğu ile zamana yenilme korkusu ile, an an Geçmiş hırpalamadan nefes almalara kendimi bu an için tutsak ettim.

Ve sen sevgili yılları art arda ekleyerek, yaşamım sadece sen düşlerini yaşamak istemekle geçti. .
Mustafa yılmaz

Şüphesiz yaşam, elde kalanlardan ibarettir.
Oysa dünlerin ardında kalan tüm beklentilerdi yaşamın kılavuzsuz beklentisiz...

Şimdilerde ardı ardına kendi kendime küskünleşirken, yaşamın yalnızlaşmış kısmından uzaklaşarak kendime haz beklentiler ile varlık savaşında yaşam düşleri kuruyorum.

Oysa dünler kendi kendime yaşam gücü verirken, yarınsızlık korkusundan kopuşarak, var olan sevgi bağı ile kendi nefesime güç katıyorum.

Mesela bir bahar yaşadık mı hiç seninle? Gözlerime severek bakarken, içinden ilmikler çözüldü mü hiç? Kara kış ayazı camında sesler çıkarırken, ben hep üşürdüm, hep titrerdi içimdeki uzuvlarım, ara ara pencerene bakar, senin şehrinin karları yağardı omuzlarıma ve ben hep mırıldanırdım, keşke bir kez olsa ben de sevdim seni diyebilseydim pencere camlarına, doğru ki buz tutmalıydı camlarda ki nefesimle söylediğim cümlem…

Senin şehrinde buz tutardı yollar, camlar, güneşe yaklaşan her uzantı, her dağ tepesi buz tutarken ki ben haykırırdım içimdekileri, feryatlarım titrerdi ve seni sevmeyi düşünürken, bedenim hep buz keserdi, donardı içim, ürperirdim, bir gün seni kaybetme korkuları ile ve sen hep zeytini severdin, “zeytinin ömrü uzundur, seni sevmem uzun sürer, korkarım, zamanım kısalacak diye,”

Gözlerin yeşile bakardı hep, koyulaşınca hüzünle gözlerin, zeytin yeşiline dönerdi bakışların ve ben seni sevmekten hep çok korkardım…

Yalın ve de durgun yılların tümünü içine aldığı yaşamın son hali…
Oysa neler kaldı geride, kaybedilmiş ne an nefesleri vardı birbirleri için atan, önce hasret sonra uzunlukların en uzunu hasret ve yine hasretin en kuytusu, durgunlukla başlayan yaşamın aksaklaşmış nefesleri ve de özlemleri…

Özlenen ve düşlenen, bitmeyen karanlıkların düşleri, korkuları, sessizlikleri, merakları ve de endişelerinin hepsini içine alan anlık düşünce değişimleri…
Kalabalık oluşların ertesi düşlerdeki yorgunlukla başlayan sükût ve ertesinden başlayan yalnızlaşma ile suskunlaşma korkularını içinde gizleyen eksik nefesler, düş korkuları, ürpermeler ve de yalnızlaşmış isteklerle sahipsiz kalan benlikteki öz güvenle kendine küskün yaşam zamanları…