Mustafa Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Mustafa ...

Şafak vakti hem de Corana günlerini yaşıyoruz be can, sevmenin dışında can derdindeyiz be can, “güzel günler göreceyiz” diyordu şair, oysa bu günlerde karanlıktan çıkma telaşındayız.

Zaman geçer umut düşmez be can, beklersem belki de bir gün sen de koşarsın bana doğru, benim sana hep koşacağım gibi.

Uzaklardan gelen bir sesti yüreğime acılanmalar oturtan.

Corana gecelerinden biriydi.
Ay gecenin siyahından yuvarlanarak ışıklarını toprağa düşürüyordu.
Yalnızlaşmıştı ruhlarımız, çoğu anlar korkularla bölünüyordu gece.
En kolay yapılacak iş, yaşama dair düşüncelerle avunmaktı.
Kaç yıllar sonrasıydı bu ilk defa yaşanan Coronavirüs korkusu ile geceyi an be an bölerek hayatın geçmişini parçalara ayırarak ruhumu dinginliğe ulaştıracak düşüncelerden parçalanmış düşüncelerle yaşamın o ana dair düşler sıralanıyordu daralmış ruhumuzun kıvraklığına rağmen.

Ne kadar garip duygulardı bunlar ki aklıma düştükçe birine veya birileriyle beraber öfke yükselişlerini hazmetmem pek de kolay geçiştirilecek konular değildi.

Nedense çoğunda haklılığım öne çıktıkça dahi kabullenişlerle baş etmek artık kendini aşan zorlamalara direnmekti belki de baş edilmesi en zor şarta üstünlük sağlamanın çaresizliğiydi daha çok dayanma gücüme sahip olma isteğim.

Sen sevgili durmayasıya defalarca tekrarladığın, ömrümsün, diren ve güzel günlere beraber ulaşalım dedikçe kendi kendime gülümseyerek “kendi imkansızlıklarının farkında değildi” derken içimde garipsenecek bir gülümseme direnci oluşurdu kendi gücüm ile kendi gücüme üstünlük sağlama isteğim.

Aslında dünlerden kalan ve biteviye devam edecek olan saygınlıktı, yaşamın içinde nefes almakla beraber.

Aslında dünlerden kalan ve biteviye devam edecek olan saygınlıktı, yaşamın içinde nefes almakla beraber.


Mustafa yılmaz

Yürümek ve düş kurmak, gecenin kaçı olduğunu merak etmeden.
Sadece kara düşüncelerden kopuşup ruhumu dinginleştirecek zamanı yaşamak istiyorum.
Geçmişin ağır ödenen bedeli ile gereğinden fazla kendime yük ekledim.
Ruhsal yapı bozukluğuna aldırmadan kaybettiklerimin pişmanlığıydı asıl yaşam dengemi bozan…

Değer verilmesi gerekenlere önemsemez davranışlarla yaşamımı geçiştirirken, önemi bence önemsenemeyecek kadar olan gereksiz davranışlarım oldu asıl dengemi eksilten.

Giderken bıraktığın kara topraktı, bir de alnımı yakar güneş.
Oysa içimde yangınlar oluşmuştu, oysa kızıl bir düş ormanıydı düşüncelerim, kara kış korkusu düşüncelerim, kara kış korkusu gibi daralmıştı içim yalnızlığımla.
Sen sevgili, yaz günlerini yaşamayı vaat etmişken kara kış ayazında bedenim.
Bu gidişti, senin bana kalan yangınlardı.
Şüphesiz bir de yaşam senin olarak kaldı, öyküler ise bana kalandı.

Bakmak, sadece bakmak, geçmişin ardında kalan gölgeliklerden bakmak.
Tüm düşlerin sıralandığı an zamanlarından kopan bir görüntüye bakmak...
Geçen ömrün birçok karesinin sıralandığıdır düşleri tekrar yaşamak belki de en hoş olanına bakmak veya acısı yıllar süren bir anıyı perdeleyerek içinden sadece bir ana bakmak...

Belki de bakmaktan ziyade düşlemek geçmişten kopup geleceğe özlemle saniyeleri değerlendirerek bakmak, çünkü kaç saniyedir bu nefes alma zamanı bilinmez ama ömre uzayan sevgi ki geride kalan sadece geçmişin puslu anıları ile kaybetme acıları.

Aslında biliyordum veya tahmini bir korkuydu senin beklentisiz bir zamanda ardına bile bakmadan gideceğin...
Defalarca söyledim sana, gidişini çok zaman sonra fark edeceğim diye. Önce saklanacaksın gecelere ve aydınlatması olmayan pencerende önce kaybolacaksın, bakışlarını çekip kendini karanlığa saklayacaksın yavaş kabulleneceksin gidişini ve hesapsız ve de sessiz bir akşamüzeri bir araca binip gideceksin” derdim sana...

Sonra sessizliğini yıllara saklayıp geçmişini örterek gideceksin derdim... İmkânsız, derdin ve ben karanlıklara gömerdim düşüncelerimi...
Kendimi bu kabusa hazırlıyordum çoğu geceler ışığı
olmayan camına bakarken ve “bittik biz” diyordum. Bittik biz ne kadar da karanlıklara yakışan cümleydi, tarifi değişken işareti ansızın olan bu cümle ile yıllarca daraldım ben ve sadece zamansız nefesler almaya alıştırdım kendimi ...

Karanlıktı, düşlerimin ardına sığınan onca anı pervasızca saklımda kalmıştı.
Beklenendi tüm yaşamımın gizemini içinde saklayan. Oysa yarınları umut olan düşüncelerdi bunlar.
Geriye sadece pervasızca terk ediliş anıları kalmıştı.

Oysa sevgi tüm emekleri içinde sakladıkça ömre uzayan bir yaşamda hep var olacaktı şüphesiz.

Adını koyamadığım düşüncelerdi geceler boyu tan şafağına kadar ardı arkasına sıralanan…

Aslında bu çıkmazların tan şafağında sonlanacağı şüphesizdi ama kendimi soktuğum düşünce çıkmazlarındır haklılığını gün ışığına kadar aranışım…
Belki de biz birbirimize tutunamayanların çaresizliği içinde bunalırken, oysa yaşam sen tarafında cümbüşlü devam ediyordu…

Belki de biz birbirimize tutunamayanların çaresizliği içinde bunalırken, oysa yaşam sen tarafından cümbüşlü devam ediyordu?