Mustafa Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Mustafa ...

Yakınım sana, kendi içimde kaçıncı kezdir bu senin için kendime diz çöküşüm?
Yumruklarımı sıkıp, göğsüme vuruşum, ayrılık şarkılarını dinlerken, akıttığım gözyaşlarımdı bu sevgi için yılların ardına sakladım hep bu sevgiyi, çürütmek için…
Geriye kalan yığılmış düşlerle, dünyama küserken sadece kendi ruhuma yalvardım, bu son yıl olsun acılandığım deniz mevsimi diye…
Yaşam bu sevgili, beyaz ile düş görme zamanlarının artık çok azaldığı belki de pişmanlıksız bir yaşamdı arkada kalan…

Gece sardı tüm gökyüzü, tüm yalnızlıklar, başıboşlukla duman dumana, ardı bir ateş, bir koyu siyah gökyüzü, bir yalnızımsı ateş tüm bulutlarda, bir duman uçsuz bir gökyüzünde ve tüm sevgiler harıl harıl ateş ve bir yokluk zamanı yalnızlığı karşılayan, belki de bir kimsesizlik, bir korku çemberi…

Suskunluklarımız ve acılarımız benlik direncimizi aştı…
Korkularımız ve de öfkelerimizdi benliğimizi sarsan…

Çok kısa zaman kullanışı bu, her şeyin bir anda darmadağın oluşu…
Birkaç kere göz açıp kapaması kadar geçen zamanlarda verilen kararlar ile yaşamın tüm geri kalan kısmının değiştirilebileceği kararlar bunlar…

Nefes almaların düşlerine umutları bağlamaktı asıl amaç ama pek de o kadar kolay olmayacaktı…

Dünlerde yaşamdan korkmamıştık, yaşam savaşından da, hele nefes almalardan korkmamıştık, nefeslerle koşmaktan da, araya yılları dahil ettik…
Yaşamdan korkmadan, yaşam savaşı ver me azmiyle…

Çoğu zamanlar daraldı nefeslerimiz, çoğu zaman da boğazımıza takıldı kendi nefesim boğulurcasına…

Deseydin…
Vaz geçilmiş bir ömrün son nefeslerinde aynı anda aynı havanın, nefeslerini seninle almak isterdim…
İşte ömrün bedene verdiği en büyük ödül bu olacaktı şüphesiz…
Ben ve sen…
“Ayrılık düşleri ile acılar içinde kıvranırken, yeniden doğuşu müjdeleyen bir yaşam
vaat edilmiş tüm yıpranmış düşüncelerden kurtulup gelecek için umut düşüncelerinde var olaya çalışacaktım, deseydin eğer ölümüne nefeslerimiz eşleşecekti” diye…

Evet... Uzaklar taşır yorgun bakışları, darmadağın düşlerdeki duraksamaları, ahenk bozulur ve sessiz kalır insan, düşünce fırtınasında ve bekleyiş çoğalır tek başına kalan ruhsal yapıda...
Tüm bu düşünceler veya içten gelen istekler, ruhsal yapıya düşmüş hayâllere karışmış beklentilerdi veya yaşanmışlık istekleriydi, bazen hayallerin tüm toplamı yaşamın tüm zamanlarına yayılır ki aslında bunların hepsi içgüdüsel olarak yaşamdan beklentilerdi sanırım, bedensel olumlu olanlara, sevinç, kararsız veya olmaza sarkmış olanlara da hayal bozuklukları veya düş kırıklıkları derdik…
Yaşam bize sürprizler hazırlarken çoğu zaman isteyip istemediğimiz olayları düşünmez ve yaşam yaşanmışlık adının da hayat olarak bize sundu…

İçin için sızılarla ve anlatılması kabul edilemez acılar veren yaşam kesitinin vaz geçilemez duygularımdı kendime güven…
Aslında yıllardır içimi kemiren korkularım vardı. Başta gelen, tükenen enerjimle yalnızlık yaşamlarından var oluşta başarısız olabilirdim yaşamda…

Nasıl bir ürkek cesaretlerdi bunlar. Öncelikle sen yazılarını okumak, ardından birkaç cümle ile sana yetişmeye çalışmaktı belki de hırslanarak sana olan ilgimi sevgiye dönüştürüp, önce gülümsemeyi, birazcık endişeler duymayı, ara sıra korkularını yaşamayı, kendine has çekingenliğimle elini tutmaya.

Ve evet ve sevgiden söz edecek kadar yakın nefesler almayı öğrendikçe, yabancısı olduğum sevme duygusundan korkmalarımla, sen sevgisini yaşamak oldukça kendi kendine güvenden ziyade, cesaretin aştığı bir anda sevdim seni derken gözlerimden yanılmıyorsam ılık bir sıcaklıkla yaşlar akmıştı ilk defa elimi tuttuğunda.

Yılların tarihini söylemek pek de önemli değildi, sadece sevdim seni diyebildim ki ardından kendime has düşlerle sanki gökyüzüne şemsiye asıyordum.

Aslında unutmaktı dünleri nefes alabilmem için.
Her dünkü zamanlardı bir ertesi zamanın sarsıntılarını yaşarken.
Sadece herhangi bir anıyı hatırlamak ise yaşamın güç gösterisi.

Mustafa yılmaz4

Yıllar geçmiş aradan
Unuttum ben zamanı
Kendi telaşımdan
Su gibi akıp gitmiş yıllar

Erkenci kuşların aceleciliği ile yeni kararlar alıp, harekete geçmek ruhen yaşamıma pek de uygun düşmüyordu…

Zamanın içinde belki de sadece ruhum tutsak kalmıyor, tutsaklık hesapsız düşler ile karmaşık bir yaşamda var olmaya çalışıyordum…

Unutulacak ne kadar sevgiye dahil sözler varsa, sıralanmıştı yaşadıklarımın arasına…
Dünlerin kaygıları, bu günlerin unutulanları olmuştu. Geride koskocaman bir öfke bendi kalmıştı. Ve ben sadece geçmişe saygı cümleleri kullanırken, geleceğin ürkekliği ile yaşıyordum, aslında dünlerden sıyrılarak…

Yaşam en az kendinle baş başa kalma düşleri hayal ederken, sadece yalnızlaşmış duygulardı yaşamın en çok engeller sardı nefes almalarıdır farkındasızlıkla başlı başına.
Mustafa yılmaz