Mustafa Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Mustafa ...

Yeryüzü çürümüş yaprakların kıpırtıları ile dolu…
Güneşin kuruttuğu toprağa bastırıyor rüzgar...
Kışın ıslak günlerinden sonrası uzayan ömrün derin nefes almaları ile çoraklaşıyor yüreğim…
Yavaş yavaş çürüyorum, kışın tam da ortası ocak ayının da ortasındaki günleri yaşıyorum. Sanki anılar yavaş yavaş çürüyor, binlerce pişmanlık, nankörlük sevgiye dahil şahitliğimde…
En değerlim dediğim uzakta uçan bir yarasa misali karanlık kollayıcısı, acılarıma hükmeden düşler, vaz geçişlerime güçlülükle mücadele eden benliğin yavaş yavaş çürüyüşü ve öfke ve kızgınlık ve de kendine utanç ettiğin birçok anı veya unutmak istediğim bir yaşam kesitinin yorgunluğu…

Bilinmezlerin en çözülmezi, yalnızlığın içinde olan zamanlarda yaşanırdı…
Ve gizemi yıllara uzayan zamanlara sarkardı…
Ve içinde gizli kalan düşler hiçbir zaman ifşa edilemezdi. Hem de kendi kendine itiraf edilemez, sadece kendi gizemini kendine saklardı…

Sevginin hep çoğulunu verdik, hep çoğulunda vererek kaldık…
Ölçü duygusu buydu her an, en çoğu her daim, sevgi derken hep çoğullardı duygularımda hissettiğim.

Geriye birleştirilmiş bir yaşam ve içimdeki ona ait kalabalıklığının yükü, bunaltıyor insanı, ağır geliyor omuzlarıma, yaşam direncim düşüyor ve hayata bakışım köreliyor, akla gelen bir cümle var ki soru halinde nerede olursan ol kış ayazında o soruyu hatırlamak pek de kolay olmazdı “o hep üşürdü, şimdilerde üşümüyordur sanırım derken,” geçmişi kapatma çabalarımın sonuna yaklaştım sanırım…

Güzel günleri yaşama umudu ile feda ettiğimiz yıllarla ölçülen zamanların değerlerini kaybetmiş olmak, tüm acıma duygularını yok ediyordu…
Belki de en zayıf tarafımızdı adına yapışan sesini duymak hissi yüreğimizin en çaresiz yapısıydı ve bunun içinde sonradan gelen kendine acıma duygularının yokluğu idi…

Şimdilerde fark ettiğim en zayıf tarafım, onun sesinin beynimdeki yerinin onca yıla rağmen, kaybolmamış oluşuydu…

Mavinin türküsünü söylüyorum sana Çandarlı sahilde…
Ezgiler kirpiklerime dokunuyor bazen…
Arkasından gelen düş ise sadece en büyük özlem…
Candan öte, nefesimden yakın…
"Beni yüreğinde bitirirken, yitireceğinden korkuyorum" derdin, zaman ne kadar çok değiştirdi şartları ki, şimdi kimin ne dediği, ne de düşündüğü belli değil artık sevgili, gerçi sevgili demenin de bir anlamı kalmadı ki, laf olsun diye yazdım sana...

Belki de mutluluğun içinden fırlayan esaret. Veya bağımlılık zamanlarıydı zoru zoruna endişelerle kaybetme korkuları ile kaybolma düşleri ile sona yakın zamanlarda kendime olan güvensizliklerimin içinde belki son bir yaşam mutluluğu şansı olabilir mi diye umut yaşam zamanlarının da bile kendime yetememe…

Sadece boşluk ve sadece bu boşlukta kaybolma zamanlarıydı kendi kendime güven duygumu eksilttiğim yaşam çıkışlarım…
Korkuyu ve endişeyi öğrenmiştim ve bu şartların içindeki zamanları kullanırken kendime güven duygum gün gün eksiliyordu…

Güvensiz bir yaşamın içinde huzursuz, mutsuzluk zamanlarındaki korkuları yaşıyordum…

Karanlıklarda da yaşam vardı…

Şu an nefes aldığımız yerler bizim isteyip de düşündüğümüz veya yaşamak istediğimiz yerler miydi?

Zorunlu olarak kabul ettiğimiz, yaşadığımız bu yerde yaşamaya rıza gösterip, en doğruları yaparak tam da nefes almak istediğimiz yere gitmek miydi bugüne kadar yapılan mücadele…
Olmayacak veya olamayacak düşler mi kurmuştuk?

Bazen özlemin yanığını içinde hisseder insan…
Öyle biri vardır ki o yanık O yanık yangına dönüşür, seni özledim derken…
Bense sen düşlerini kura kura yaşıyordum son günlere kesik nefeslerle ulaşarak…
Özlemse özlem, düş ise düş vardı yaşamımda hep senle beraber…

Sevdiklerimizdi hiç unutamadıklarımız ama unutmak istediklerimiz vardı aklımıza düşünce içimizde öfke uyandıran, işte o zaman da sabretmeye ihtiyacım vardı…

Canparem…Sadece tek kelimelik bir yaşam vaadiydi bunalmışlığımıza doluşan…

Karanlıkta kalmış beyaz kuşlar yorgun, ışıksız, öfkeli, uçsa düşecek, düşse uçamayacak, kaç mevsim artığı bu, yaz başlangıcı kaç sevda, yorgunu bu beden, kaçıncı zamandır bu yaz mevsimini bekleyiş…

Kendimiz ve kendi kendine yaşar olmalıyız kendimizi tanıyarak…
Yaşamın içindeki yerimizdir aslında nefes almaya devam ettiğimiz… Ama düşlerimiz
Düşüncelerimiz ve kendimize aykırı düşünce guruplarımızdı aslında yaşamdaki yerimizi belirleyen…

Şüphesiz en büyük etken yan yana nefes aldığımız insanın düşünce ve davranışlarıdır hayatımıza yön veren…

Beklemekti asıl çaresizlik olan…
Beklemekti hiçbir şeyi bilmeden geçmişi ardı ardına düşlemek, gerçekler ve yanılgılar içinden sıyrılan çaresizlik, var olmaya çalışma anları, belki de artık pişmanlıklar veya anlık hatalar ile yaşamın içinde kendi benliğime hakim olma çabalarım…

Vazgeçemediğim yaşamın içindeki varlık sebebim…
Ne unutabiliyorum ne de hatırlamak istiyorum…
Sadece çaresizlik ve düşkünlük…