Mustafa Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Mustafa ...

Kapımızı çalan ölgün sesleri duyulur hâle getirme gücümüz kaldı mı?

Gözlerimizin tekinden sızarak ip ip akan yaşı, diğer gözümüz noktalarla akıttığı yaşları engellemeye gücü yetti mi?

Hangi sebeplerdir durduramayasıya düşürdüğümüz yaşamlara hakim olmuştur ki benliğimiz çaresizlik kulvarında koşu halindedir? Sebeplerin büyüklüğü bizim azizliğimiz midir yoksa dik duruşa çabalarımız mı yetersiz kaldı… Hangi sebeplerdir ki yıllarca izini silemeyişimiz… Bu kadar güçlü olmak tabiatın doğasına ters miydi, yoksa umursamamazlıklarımız mı yetersiz kalmıştı… Bu gücü nerde, kim almıştı elimizde… Bu gözyaşlarına sebep olan nerede rahat uykularında ki hayatın pervasızlıkları ile haşır neşir…

Kurşun işlemiş yüzler vardı bir zamanlar karşımızda, hızları tetik çekme zamanları ile azalan, o kadar çabuk yandı ki canımız, yaz güneşinin en kızgın yakışı bile bu kadar hızlı değildi, sonra o kurşunun acısı bedenimizi delip ciğerimize saplandı ki anladık her yanış, her yakarış sevgili acısı kadar değilmiş...

Sonra sustuk, içimize işledi bu acılanma, yüzümüzün rengi değişti, acının tadı bulaştı dilimize ve sustuk, sakinleşti, kızgınlıkları sakladık yüreğimizin dışına ki kendi acımızla kavrulma zamanları başladı.
Herkes kurşun yarası sandı ama biz biliyorduk ki sevgili acısıydı bu…

Ve her şeyimizle birlikte tüm benliğimizi de ortaya koyarak erteledik tüm kasılmışlıklarımızı bedenimiz sarsılırken.

Tüm susuşlar
Tüm direnişler
Hep boşluk, hep karanlık
Ve sessizlik…

Zaman ki içinde kayboldukça,

Yangın içimde közlenmiş… Küller eskimiş yangınlarda kalmıştı...
Beni hak etmelisin diyordun eski mektuplarının birinde…
Beni hak etmelisin, ilk okunduğunda veya ilk okuduğumda, ucu açık bir cümle gibi düşündüm…
Neyi ne kadar hak etmek ve yanına hangi düşünceleri sahiplenmem gerekiyordu bu ilk cümle ile…
Neyi ne kadar hak etmek ve yanına hangi düşünceleri sahiplenmem gerekiyordu bu ilk cümle ile…
Aslında bildiğim tek bir olgu vardı hak etmem konusunda, sadece yaşamımın içinde olan nefes almalarımdı, hak edebileceğim çünkü bu nefeslerle adım atabiliyor veya düşünebiliyordum…

Aslında özlemin tutsağı olan bir zamandı bize ait düşlediğimiz zaman…
Uzakların içinde birbirine hasret nefes almalarda var olmaya çalıştıkça biz uzaklarda yaşam süren hasretin çocuklarıydık biz aşk oyunlarında ter döktüğümüz…
Seni özlemekle, özlemi yaşamak arasında var etmekti asıl var oluşun zorluğu…

Ondan ayrılalı bu kadar yıl geçti, şimdi, düşünüyorum da kaç yıl olmuştu tamı tamına?
Duraksadım, ilk defa kalemim en son hız ile yazarken, duraksadı ve durdu.

Yılları yaşarken sadece yoldaşım, sadece, nefes almakla özlemekti.
Mustafa yılmaz.

Arsız ve hayta düşüncelerle geçen bir zaman sonrasında, gecenin üçte ikisi ile günün yarısından fazlasında benimlesin...
Hani sorardın ya “beni düşünüyor musun “diye, yok düşünmüyorum sadece uykumun içinde ve günümün yarısında hep benle yaşıyorsun…
Nefes seslerini içimden sayıyorum, dudak büküşlerini gözlerimin önünden geçiriyorum, su içişini, öfkelenişini, yalanlar söylediğin zamanları bir bir birbirinden ayırıyorum…
Zor mu oluyor bilmiyorum ama geberiyorum hasretin öfkesinden…

Dünlerin ardındaki yarınlardan nefret ediyorum. Hepsi tek tek sensiz geçecek, hepsinin içinden gün karası bulutlar, hepsinde ayrılık sızısı ve sensizliğin havadaki kokusu ki artık nefes almalar bile üşengeç zamanlar yaratıyor bana…

Uzakların içindeydi bedenimi saran zaman…

Şimdilerde düşlüyorduk geleceği, dünün düşlenen düşüncelerin arkasına sığınan yarınlarda yaşanması istenen dünün gülüşleri, mutlulukları, el ele geçmiş dünkü sevdalığın haz veren heyecanların, dünlerden kalmış hasretlerden çıkmak için var gücümüzle hayal ettiğimiz mutlu yarınların an zamanlarını…
Aslında her an zamanlarına sığmış düşe düşmüş, eskide kalmış yaşamların yarınlara sarkmış heyecan verici istekleri bunlar…

Uzakların içindeydi bedenimi saran zaman…
Güz solgunu bu aralıklı yaşam…

Şimdilerde düşlüyorduk geleceği, dünün düşlenen düşüncelerin arkasına sığınan yarınlarda yaşanması istenen dünün gülüşleri, mutlulukları, el ele geçmiş dünkü sevdalığın haz veren heyecanların, dünlerden kalmış hasretlerden çıkmak için var gücümüzle hayal ettiğimiz mutlu yarınların an zamanlarını…
Aslında her an zamanlarına sığmış düşe düşmüş, eskide kalmış yaşamların yarınlara sarkmış heyecan verici istekleri bunlar…
Herkes herkesti ama “sen bende yaşamdaki heyecanımsın” dediğimiz anlarda, herkes değil, canda candı, düşüncede huzurdu, umutla yolculuk, hayâl dünyasında avuçlanan sevinçlerdi…

Penceresi aralık bir balkon camından aşağıya doğru bakıyorum…
İçimden veya aklımdan geçen çapraşık konuların içinden fırlayan bir cümleme düştü tüm anılarım….
Bir gün sonu düşlerindesin yine, ömre adanmış tüm varlığınla...
Zor veya zorunlu geçen bir gecenin tan vaktinden az önceki zaman…
Düş kurmalar ve de düşün içinde dönüp durmalar, neler geçti yaşamın içinden derken, kendi kendime gülümsedim…
Bir bilebilsem, kaç pencere camından kaç defa baktım yaşamın ardında kalanları düşleyerek…