Mustafa Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Mustafa ...

Oysa dün, bir takvim yılı geride kaldı, kaç rüzgârlı yaşam yolumuz vardı, kaç kez terk edildik, kaç kez vurulduk en yakın sırtımızın koltuk altına sığan kısmında acınılası hale düşünceye kadar?
Oysa kaç kez sevindik, oysa kaç kez gülmüştük yaşamın pervasızlaşan zaman yıllarında, sevdim diyenlerle hoşçakal diyenlerin arasında yaşam savaşı verirken, oysa hiç vaz geçmedik sevdim dediğimizden...
Hayat bu çoğu zaman kendimize acınası zamanlara attı bizi, çoğu zaman da huzurdan coştu içimiz...
Evet gidenlerle kalanların kalp vuruşları hiç çıkmadı kulak diplerimizden ve sadece yaşam devam ediyor galiba elimizde kalan umut bu…
Hoş kal sevdiceğim sen ve ben senden gelen her sese ben hâlâ umutla bakarak yaşarım...

Rastgele esen anı rüzgârları bunlar ruhumu darmadağın ederek savuran...

Hep pişmanlıkların beyhude olduğu zamanlarda çıkar karşıma, acıların dimdik olduğu zamanlardır ki bunlar çaresiz kaldığım...
Sanki bir ruh gezintisidir ki çıkmazlarda bırakır beni, hem de ne yapacağımı bilmediğim şaşkınlıklarımla...
İşte o anlardır sadece sen görüntün ürpertir bedenimi, sanki özlemin tüm baskılarını içimde hissederim ki yokluğa savrulur gibi çaresiz bakınırım boşluğa...

Hep geceleri basar bu kâbuslar,
gündüz ufak tefek sevinçler sarar yüreği,
ama geceleri, iç yangınları kaplar bedeni,
kararır sanki dünya, yürekle birlik…

Zifir karanlık çöker, simsiyahtır evren,

Yangınla yanışımı, yanıp da düşüşümü sevdim
akşamlarda açan gülü sevdim,
kanamalarındaki acılarını sevdim, yangın yerindeki oynayışlarımla…
Sen sevgili, kendimi sende unutuşumdu yaşamda gölge oyunlarına düşüşüm…

Karanlığın sessiz hışırtıları kulağımda, adımlarımda bir ürperti kararsızlığı, gözlerim garip bir durgunlukta, ara sıra elektrik direğindeki lambaya üşüşmüş ışık böceklerine, ritimli dönüşlerine ve dalgın bir düşünce çaprazı ile adımlarımı zoraki her atışımda, aklıma gelenlere cevap vermeye çalışırken, kendi kendime durup durup arkama bakıyorum acaba ruhlarımızla birlikte peş peşe art arda mıyız diye…

Can Yücel - Gitmek
Bu günlerde herkes gitmek istiyor Küçük bir sahil kasabasına. Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara... Hayatından memnun olan yok. Kiminle konuşsam ayni sey…
Can Yücel...

Ve ben diyorum ki beklenmeyen bir istek bu baş edilemez arzularda...Hadi diyorum gidelim memleket içi de olsa gidelim, neresi olursa olsa da olsa gidelim... Gitmek kolaydı aslında, kaçmak gibi bir şey veya saklanmak gibi demeden kaçmak demek gerek.
Bazen insan beklenmeyen zamanda sığmaz kendi bedenine, bezmişlik dışı bir yalnızlaşmadır aslında gitmek istemenin en hızlı yürek çarpıntısı yapması gibi bir korkusuzluk korkusu olamadan isyan etmek kendine sonra da şansına kızmak hep tepe taklak düşürür insanı oysa karanlık korkusu vız gelir gitme düşüncesinin bastırıldığı anlarda...

Yolculuk zamanı geldiğinde herkes her zaman birbirine veda edemezdi…

Sanırım düşüncesinde asla bir daha beni görmemek üzere gidiyordu. Ama zaman onu terk etmişti, kendi acımışız özlem kıvrımına alarak benle beraber gücümüzü deniyordu…

Ve ben o acımasızca geçen yıllara direnmek için var gücümle sürtünüyordum…
Ve zaman onla beraber beni de terk etmişti yalnızlığımıza dokunmadan...

Kırık dökük düşünce parçalarının toplamı bu yaşamın uzayan zamanına sığan…
Kaç nefesin, kaç anının ve kaç düş zamanları bunlar içinde öfkeyi, kızgınlık ötesi zamanları saklayan, an an yaşanmışlıkların veya düş yorgunluklarının bu günlere sarkarak anı yağmurları gibi tepeden aşağı dökülerek bedeni ıslatan…

Çoğu hatırlanınca bedeni sarsan çoğunda ise vazgeçilmez yaşanmışlıkları birada saklayan, ayrıcalık taşımayan yan kesitlerinde var olarak kederi ve öfkeyi arkada bırakmak sanırım mümkün olamayacak…
Elimde var olmuş tüm yaşamın bu güne sarkan parçalarını tekrar hatırlamak belki de yüreğe darbe vurarak kasılmalarını bertaraf etmeye çalışıyorum…

Bazen şaşkınlık…
Bazen de çığlık çığlığa geçer günler…
Bir kulvar bu koştuğumuz…
Bir ucunda sevgi…
Bir ucunda biz…

En önemli hatalardan biri önemsemek…
Yaşamımın belki de hiç hak etmediği aşk’ını yaşıyordum. Hem de kahredici kaybetme korkuları arasında…
Belki de çok geç kalmış sevme duygularının açığa çıktığı, bedenimi sarsan arayışlar içindeki bir zamanda karşıma çıkmış, hayalimdeki bir kadına tutsaklık duygularıma hâkim olamayacağım bir zaman dilimiydi karşılaşmamız…

Yorgun bir yaşam biçimimin başladığı, çoğu zaman kendimi boşlukta hissettiğim günlerde, arayış içindeki yüreğimin sesine uyup, sevme şelâlesine kapıldığım zaman… Pembe ile siyah ayrımında bile olmayan gözlerim, onun gözlerine kilitlendiği zaman, savrulmaya başladığım girdapta, sonunun ne olacağını bilmeyi düşünme yeteneğini kaybetmiş bir beynin, sonuçta doğacak acıların ihtimalini bile düşünmeden, ilk el sıkışmamızdı aşk’la…

Uzak yıldızlardan her zaman bir yıldız kayar,
gözlerin takılır gecenin karanlığında, kayboluncaya kadar…
Bir ürpertidir bedeni sarsan,
gitme zamanıdır, belki de ölme…

Tarifi olmayan bir ürperti, bir korku,