Yokluk yedi bitirdi bizi
Ne sen varlıklısın nede ben
Ömür boyu dövdürdü dizi
Ne bulduk sanki inlemekten.
Kimselere muhtaç olmadık
öyle bir değişecekki dünya
taş üstünde taş kalmayacak
öyle bir zaman geleceki
robotlar silah çatacak
Geceler beni tanır
Hiç gitmez bende kalır
Azcık gözümü yumsam
Uyur uyanmaz sanır.
Sabahlar akşama denk
silopi meydan muharebesinde
anzak kuşları arı burnunda tünemiş
antonakis istanbul bizim demiş
avucunu yalaması için biraz süre verilmiş
sonra üç mum yakılmış
üç gün üç gece vurmuş yurdumun askeri
Ne kadar kaçsam çıktın karşıma
Ne zaman biteceksin yoksulluk
Zehir oldun ekmeğim, aşıma
Ne zaman gideceksin yoksulluk.
Sen yıktın kurduğum hayelleri
Zihnimin eksik bölgelerinde
Bir kıpırtı uyanıyor hissediyorum
Eylül sonrası aşkları kadar canlı
Bir adı var ama bulamıyorum.
Bol keseden atıp tutma
Yola gel biraz yola gel
Boş enseye tokat vurma
Haya gel biraz haya gel.
Sen gözünü nerde açtın
Mezarımı görmeden geçen yolcu
Senide beklerim haberin olsun
Ödemekle bitmez oranın borcu
Hesap verilecek haberin olsun
Burada başlıyor gerçek hayatın
Kuşandı umudunu
Ayakları nereye götürecekse
Belkide tabiyatın tenine
Sanırım sathı yeşilliklerine
Neler fısıldadı kulağına yol boyunca ki
Baskın duygulara teslim olmuştu.
akşamdan kayboldu bekledim döner
aramaya çıkmıştım elimde fener
ortasında gecenin gölgeler oynuyordu
ihtiyar eşeği kurtmu yedi dedim
epey bir süre yürüdüm karanlıkta
sonra bir kıprtı hissettim çalılıkta
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!