Mustafa Kuz Şiirleri - Şair Mustafa Kuz

bir bilmecedir zaman
hayatın kollarında...
ne getirir,
ne götürür bilinmez...
hiç yoktan alıverir
verdiklerini...

biri, birine bir şey dedi...
derken,bu bir sır ha,
aramızda! diye ekledi...
diğeri,yok canım
söyler miyim kimseye,
olur mu hiç öyle şey! ..,dedi...

bırak gece gelsin üstüme,
ben karanlıkları severim;
sensiz olacaksa aydınlıklar...
aldırmam gülün soluşuna
beyazlar hep kirlensin bırak!
tüm nefretleri yığ üstüme,

kendi param
bana haram...
bendeki zaten benim,
hem elin neyine gerek!
komşudaki kuru soğan,
bana bal börek...

sen beni,
evet,bildin;
yüreğimi...
aldın,
plastik hamur sandın,
yoğur ha yoğur...

Beni gördüğün zaman
Yaşlar aksın gözünden
Sokaklara düştüğüm
Bil ki senin yüzünden
Yürüyorum yalın ayak
Bıraktığın yerden beri

biz yansak da doğarız yeniden...
ölürken tohum bırakır varlıklar...
bırak be güzelim,
yanıyoruz işte!
bir çalı da sen koy...
şenlensin karanlıklar! ...

bir başımayken daha çok
yaşıyorum seni;
inan kimselerle paylaşamadım
hasretini...
bilir misin?
kaç zaman volkanında

İyisin hep,
Seni hep iyi hatırlamalıyım...
yaşarken de,
ölürken de,
ölümden sonra da...
Ben bu ömrü senle yaşadım,

utanç duvarlarının ardında
gizli...
büyüdükçe büyüyen,
akıl almaz,
onulmaz dil yarası...
bir güz mevsiminde kayboldu her şey,