Mustafa Kuz Şiirleri - Şair Mustafa Kuz

bakıyorken uzaktan,
ses vermedin,
nesin sen?
üç kuruşluk dünyada
erişilmez mi sandın kendini? ...
biliyorum harap etmişsin kendini...

sen beni,
evet,bildin;
yüreğimi...
aldın,
plastik hamur sandın,
yoğur ha yoğur...

Beni gördüğün zaman
Yaşlar aksın gözünden
Sokaklara düştüğüm
Bil ki senin yüzünden
Yürüyorum yalın ayak
Bıraktığın yerden beri

kendi param
bana haram...
bendeki zaten benim,
hem elin neyine gerek!
komşudaki kuru soğan,
bana bal börek...

biri, birine bir şey dedi...
derken,bu bir sır ha,
aramızda! diye ekledi...
diğeri,yok canım
söyler miyim kimseye,
olur mu hiç öyle şey! ..,dedi...

bırak gece gelsin üstüme,
ben karanlıkları severim;
sensiz olacaksa aydınlıklar...
aldırmam gülün soluşuna
beyazlar hep kirlensin bırak!
tüm nefretleri yığ üstüme,

biz yansak da doğarız yeniden...
ölürken tohum bırakır varlıklar...
bırak be güzelim,
yanıyoruz işte!
bir çalı da sen koy...
şenlensin karanlıklar! ...

ne yapayım olmuyor,
doluya koysam almıyor,
boşa koysam dolmuyor...
ben de en iyisi
kırdım bütün kadehleri
şişeden içiyorum,

bir başımayken daha çok
yaşıyorum seni;
inan kimselerle paylaşamadım
hasretini...
bilir misin?
kaç zaman volkanında

İyisin hep,
Seni hep iyi hatırlamalıyım...
yaşarken de,
ölürken de,
ölümden sonra da...
Ben bu ömrü senle yaşadım,