Mustafa Kuz Şiirleri - Şair Mustafa Kuz

vur beni,
vur bana,
yak bedenimi;
seyret bende
seni seveni...
kır kolumu kanadımı,

her ana
idealleriyle doğurur yavrusunu...
belki ister,doktor olsun
belki bir mühendis,
belki bir öğretmen
ya da film setinde bir

kaybolsam da fark etmez
bedduanın tuttuğu yerde;
ben bir hiç uğruna
telef olduysam eğer,
hiç olan sensin!
bunu bil yeter...

bir başımayken daha çok
yaşıyorum seni;
inan kimselerle paylaşamadım
hasretini...
bilir misin?
kaç zaman volkanında

İyisin hep,
Seni hep iyi hatırlamalıyım...
yaşarken de,
ölürken de,
ölümden sonra da...
Ben bu ömrü senle yaşadım,

utanç duvarlarının ardında
gizli...
büyüdükçe büyüyen,
akıl almaz,
onulmaz dil yarası...
bir güz mevsiminde kayboldu her şey,

Kara kedi,kedicik,
Bu renk senin...
Sanma ki kötü kaderin...
Bu insanlar her pisliği yapar,
Yediği naneleri hep sana atar...
Sen ekmek bulmaya geçtin ya,

ne yapayım olmuyor,
doluya koysam almıyor,
boşa koysam dolmuyor...
ben de en iyisi
kırdım bütün kadehleri
şişeden içiyorum,

Bilmem hangi kapı kapanacak yüzüme,
bu son olsun dediğimden sonra...
sensizlik rıhtımında
kaldım bir ben
tek başıma...
yüreğim karardı,

dağ gibiydi gönlüm
yıkılmayan heybetiyle...
sevdiğimin bir dozer,
oynadığım oyunun bir poker
olduğunu nasıl bilmemişim...
yol gibiydi gönlüm