Mustafa Kuz Şiirleri - Şair Mustafa Kuz

Ayıp mıydı sevmesi çocukların,
diyorum bazen kahırlanarak...
kaderi miydi böyle
hayat ortası bırakılmak! ..
örtme üstümü bırak
her yanı yırtık gölgen bana

'en derin saygılarımla'
diyen mektuplar vardır;
'gözlerinden öperim'ler,
'seni çok özledim',
'bâki selâmlar',
'kendine iyi bak'lar...

kocaman bir yüreğim vardı
sana verecek
şu küçücük dünyamda...
gel bak şimdi
paramparça...
belki alevinden korktun

Tutunup zamanın eteğinden,
Bir çaput gibi
savrulmadayız...
Hak, hukuk,
sevgi,
barış,

baktırmasın uzaktan
tanrı hiç,kimseleri...
hayırsızın eline,
yalancının diline...
zalimin,
olacak mı diye

Hiçbir şey ağlatmadı beni,
Hayalimdeki gülüşlerin kadar...
Gelme artık,vakit geç!
Mevsimlerden son bahar...
Yine de karşıdan görün bir,
Beni görmeden...

ölümden ağır hasret derler ya hani,
bir söz daha var yaşamaya dair,
yani yaşamaksa zahir!
dünyada öldürülmekten daha korkunçmuş
sen gidince anladım bunu en çok,
yani ölüm bir hiç kalır yanında

Bir kibritin ilk kıvılcımı,
İlk aleviydi
Gençliğim...
İlk ateşiydi hayatımın
O ilk aşkımız...
ve İlk defa sevinmiştim

Erteledim düşlerimi yarına,
işlerimi erteledim hep;
sevdamı gizledim duvarlara,
erteledim mutluluğu...
Umutsuzca,aydınlık şafaklara...
gün oldu buluşmaları,

bir bilmecedir zaman
hayatın kollarında...
ne getirir,
ne götürür bilinmez...
hiç yoktan alıverir
verdiklerini...