Mustafa Kuz Şiirleri - Şair Mustafa Kuz

en sevdiğim insanlar toplansın
mezarımın başında;
sevmediklerim yalan ağlayışlarla
rahatsız etmesin beni...
fark etmez hem benim öldüğüm kaç yaşında....
zaten biliyordum ki

İ.Ö.
İ.S.
veya
M.Ö.
M.S.
bırakın her şeyi bir yana

Vatan borcu,namus borcu
değil miydi hani?
namusun harcı da mı varmış ne? ..
hani hiçbir para satın alamazdı bunu...
nerden uydurdular ki bilmem
bu düzenbaz oyunu! ! !

her insanın içindedir sızısı;
kimisi hissettirmez,
dışa vurur bazısı
bırak işlesin alnımın yazısı...
bahçemde dikili gül bırakmadın,
ocağımda yanık kül bırakmadın! ..

bir Jean Valgean küreğince kor
Promete'nin ateşinden;
insanın en yozunu al
hem de en kalleşinden,
dök boğazına bir teneke benzin! ..
geç karşısına

Gök mavisi,
bulut beyazı,
üzüm karası,
buğday sarısı,
hepsinden tatlı
gözleri ömür yarısı

benzin döktüm sazıma
sana türkü yakacaktım;
şöyle karşıdan bakıp
keyif çatacaktım...
öyle güzeldin ki
dalıp kalmış

Senden bana kalan
O güzel günler,o hatıran
Her şey bomboş
Her şey bir hiçmiş artık
Dünya gerçek sanırdım
Sensiz hepten yalan…

bağışlamam artık seni,
onca zulümden sonra...
seninle mümkündü bu hayat;
bana neden,nasıl söz vermiştin,niçin? ...
bırak artık beni,
ben müebbet zaten;

bana çokmuş mutluluk!
ellerinkiyle yaşıyorum...
bu gövde benim değil!
emaneten taşıyorum...
uzaktan izlerken seni,
aşkın parçalanmıştı hani...