Mustafa Kuz Şiirleri - Şair Mustafa Kuz

baktım,her yer parsellenmiş...
bağım yok,
bahçem yok,
baş sokacak bir evi bırak...
kümes yapacak bir avuç toprak,
rahatça yatacak bir mezarım yok...

silmek lazım takvimlerden
şu uğursuz eylülü…
nasıl da denk getirdiler?
yaprakları döker gibi
yiğitleri bitirdiler!
kan,ateş,barut,

Vatan borcu,namus borcu
değil miydi hani?
namusun harcı da mı varmış ne? ..
hani hiçbir para satın alamazdı bunu...
nerden uydurdular ki bilmem
bu düzenbaz oyunu! ! !

her insanın içindedir sızısı;
kimisi hissettirmez,
dışa vurur bazısı
bırak işlesin alnımın yazısı...
bahçemde dikili gül bırakmadın,
ocağımda yanık kül bırakmadın! ..

bir Jean Valgean küreğince kor
Promete'nin ateşinden;
insanın en yozunu al
hem de en kalleşinden,
dök boğazına bir teneke benzin! ..
geç karşısına

benzin döktüm sazıma
sana türkü yakacaktım;
şöyle karşıdan bakıp
keyif çatacaktım...
öyle güzeldin ki
dalıp kalmış

Gök mavisi,
bulut beyazı,
üzüm karası,
buğday sarısı,
hepsinden tatlı
gözleri ömür yarısı

Yanık kokusu geliyor dört yandan;
Kaynağı belli de gören yok,
Çaldılar bizi bizden
Çalanlar belli de,soran yok...
Çal,çırp mı demiş kutsal kitap Kur'an?
Üz mü demiş âlemi?

başka diyarlarda olmak;
bambaşka şehirlerde...
şehir zaten boğmuş beni;
ıpıssız bir yerlerde...
varsın doğmasın güneş alışıklığıma,
sensiz girmesin bir damla su

ilk yazın tadı damağımda,
ilk öpüşün tadı dudağımda kaldı...
o yüzden öpmedim kimseleri,
sevmedim yürekten senin kadar...
canım,
birbirimizi seversek