Mustafa Kuz Şiirleri - Şair Mustafa Kuz

bırak geçsin,
mezarımın üstünden tanklar...
bırak silsin
en sağlam silgisiyle
ömrümün çizgisini...
bu hain,eli kanlı

Gurbeti yakın sandım
Gözlerinden de uzakmış
İnan sensiz gurbet
İflah etmez tuzakmış
Gittim de gelemedim
Sana yittim diyemedim

Bir başka garip
bizim eller sevdiğim
yani şu ki demek istediğim;
aslanı kediye boğduruyorlar,
bitlenmeyi de
yiğitliğe yorduruyorlar...

bir gün istemeyerek
ayrıldığım o evden
en sevdiğim eşyalarla(?)
doldurdum bavulumu...
ama hiç mi hiç,
elim varmadı,

Bulut olsak,
Tutunsak birbirimize,
Yağsak tüm güzelliklere,
Çimlere,ağaçlara,
Sevgiye hasret açlara...
Ulaşsak kaynaşıp koca denizlere...

Gönlümde akan sular
Neden durulmaz bilmem
Bir daha gelsem dünyaya
Senden başkasını sevmem
Kaderim beni böyle
Neden şanssız yaratmış

Bazı insanlar...
Tanımsız...
Yani,işte...
Ne bileyim...
Eşya gibidir...
Çünkü; ot ya da taş bile

aşkta merhamet olmaz,
acıma hiç sakın bana! ..
ben kapındayım ya!
köpek sanma sakın
bir kemik isteyecek
sonra çekip gidecek...

En tutkulu anımda yaktığın ateş
Sönmeden terkettin vicdansız kalleş!
Bak ne haldedir seyret eserin
İnanmazsın ama,Mecnun’dan da beterim…
Kömürdü gözlerin kaderim gibi zifti kara
Kıpkızıl saçların cehennemim oldu

İlk yalanını söylediğinden beri,ben senin var ya;
hırsız olduğundan da,
dolandırıcılığından da,
çıkarcılığından da,
adam madam satıcılığından da şüphe etmiştim kardeşim özür dilerim...ama,yanılmışım...şüphe sözü çok hafif kalıyormuş aslında...
çünkü; diğerlerinin sonradan geldiğini bilmiyorduk belki de o yüzden..."yalan,bütün çirkinliklerin anasıymış" yazdığına göre tanrı'nın kitabında....