Mustafa Kuz Şiirleri - Şair Mustafa Kuz

Şu dünyaya gelen kişi,
Her hüneri bilen kişi,
Ölümdür yaşamın eşi;
Niye bunu bilmez isen?..

Gözlerinde körlük mü var?

Zamanı vardır elbet,
Sonsuz zannedilse de beylik,
Birden bire öyle tekme yersin ki
Oluverirsin küfelik...

İstanbul'u hiç görmedim
Gezmedim kaldırımlarında;
Vefa denen bir semt varmış
Sende olmayan hani;
İstanbul'un Vefa'sında oturmak
Vefalı yapmazmış

Yalancıdır hep aynalar

Gir kalbime gör kendini

Gerçek yüzün bir bende var

Farzet ki iki yabancıyız bu şehirde,
Birbirimizi tanıyamıyoruz artık...,Elleri el üstünde tutup,
Büyüklerini hiçe sayan,
Yani,kendinden olanlara aldırmayan
Seni sevenlerin gururunu kırıp
Yerin dibine sokan...

Neye ümit bağlasam
Yıllar aldı götürdü
Bu kahpe dünyaya
Neden güvendim bilmem
Kurduğum hayalleri
Çöpçü gibi süpürdü...

Aşk yarası ağırmış, ölümden bile;
Her gün ayrı bir dert, ayrı çile,
Yaşasam mı, ölsem mi bilemiyorum;
Senden ayrı kalmak ölümmüş sanki
Hayalin de silindi gözlerimden;
Sandalım küreksiz gidiyor bir

Yalnızlar meyhanesinde
Avuturken kendimi
Arkadaşsız tek başıma;
Sendin sadece gelen aklıma,
İçtiğim her yudum sana olan özlemdi
O kadar yalvardım da sana

Bu son yemin
Görmedin beni,
Mahşerin ortasında,
Yanarken ulu orta,
Aç gidiyorum sevgiye
Acıyıp çağırma artık gel diye

BÜTÜN RENKLER
AYNI HIZLA KİRLENİYORDU;
BİRİNCİLİĞİ,
"BEYAZ"A VERDİLER...
Ö.ASAF