Mustafa Kuz Şiirleri - Şair Mustafa Kuz

Zamanı vardır elbet,
Sonsuz zannedilse de beylik,
Birden bire öyle tekme yersin ki
Oluverirsin küfelik...

İstanbul'u hiç görmedim
Gezmedim kaldırımlarında;
Vefa denen bir semt varmış
Sende olmayan hani;
İstanbul'un Vefa'sında oturmak
Vefalı yapmazmış

Aşk yarası ağırmış, ölümden bile;
Her gün ayrı bir dert, ayrı çile,
Yaşasam mı, ölsem mi bilemiyorum;
Senden ayrı kalmak ölümmüş sanki
Hayalin de silindi gözlerimden;
Sandalım küreksiz gidiyor bir

Yalnızlar meyhanesinde
Avuturken kendimi
Arkadaşsız tek başıma;
Sendin sadece gelen aklıma,
İçtiğim her yudum sana olan özlemdi
O kadar yalvardım da sana

Bu son yemin
Görmedin beni,
Mahşerin ortasında,
Yanarken ulu orta,
Aç gidiyorum sevgiye
Acıyıp çağırma artık gel diye

BÜTÜN RENKLER
AYNI HIZLA KİRLENİYORDU;
BİRİNCİLİĞİ,
"BEYAZ"A VERDİLER...
Ö.ASAF

Acı, açlık,
Yokluk, yoksunluk...
Sevgi, neşe, ağlamak,
Şiir, edebiyat, resim
Her türlü sanat...
Müzik, özleyiş, bekleyiş

Kaymaz ki yıldızlar öyle
Durup dururken;
Vardır elbet bir sebebi,
Bizler dilek tutarız o an ama,
Kim bilir bulamamıştır belki sevdiğini...
Kavursa ,kül olsa güneş kendini

Yoğun bakımdayım,
Ama her şeyin farkındayım,,,
Öyle yorgunum ki
Hırsızlığa,
Tecavüze,
Tacize,

YOKLUĞUN BİR GARİP
VARLIĞIN BAMBAŞKA
DÜŞENLER ANLAR ANCAK BÖYLE BİR AŞKA...
YILLARDIR BEKLERİM HEP,
SEVMEK NASILDIR ACEP?
SEVGİLİ SENMİŞSİN MEĞER,