Mustafa Kuz Şiirleri - Şair Mustafa Kuz

Farzet ki iki yabancıyız bu şehirde,
Birbirimizi tanıyamıyoruz artık...,Elleri el üstünde tutup,
Büyüklerini hiçe sayan,
Yani,kendinden olanlara aldırmayan
Seni sevenlerin gururunu kırıp
Yerin dibine sokan...

Neye ümit bağlasam
Yıllar aldı götürdü
Bu kahpe dünyaya
Neden güvendim bilmem
Kurduğum hayalleri
Çöpçü gibi süpürdü...

Bu son yemin
Görmedin beni,
Mahşerin ortasında,
Yanarken ulu orta,
Aç gidiyorum sevgiye
Acıyıp çağırma artık gel diye

BÜTÜN RENKLER
AYNI HIZLA KİRLENİYORDU;
BİRİNCİLİĞİ,
"BEYAZ"A VERDİLER...
Ö.ASAF

Aşk yarası ağırmış, ölümden bile;
Her gün ayrı bir dert, ayrı çile,
Yaşasam mı, ölsem mi bilemiyorum;
Senden ayrı kalmak ölümmüş sanki
Hayalin de silindi gözlerimden;
Sandalım küreksiz gidiyor bir

Yalnızlar meyhanesinde
Avuturken kendimi
Arkadaşsız tek başıma;
Sendin sadece gelen aklıma,
İçtiğim her yudum sana olan özlemdi
O kadar yalvardım da sana

Dolaştı ömrüm kördüğüm oldu,
dolaşacak tüm yerleri,
Zannetme bilmiyorum,sayacağın yerleri...
Her adımım bir ülke,
Her gözyaşım bin çile,
Bana masal anlatma

İnsan olmaktan uzakta
Yaşayanlar(!) var bilirim,
Öğrenmekte geciktim biraz
Ne desem fayda etmez yazık!
Barajlar dolup taştı
Kırdığın gönül binleri aştı

Acı, açlık,
Yokluk, yoksunluk...
Sevgi, neşe, ağlamak,
Şiir, edebiyat, resim
Her türlü sanat...
Müzik, özleyiş, bekleyiş

Kaymaz ki yıldızlar öyle
Durup dururken;
Vardır elbet bir sebebi,
Bizler dilek tutarız o an ama,
Kim bilir bulamamıştır belki sevdiğini...
Kavursa ,kül olsa güneş kendini