Anaları yüce yapan,
Yüreğinde hiç eksiltmediği şefkattir.
Şefkatin kaynağı İlahi vuslattır.
Vuslatın yolcusu,
Çileyi, sabrı, kahırı, azmi,
Metaneti, dirayeti, sahaveti,
Gözlerimin açıldığı, yüreğin dağlandığı andı
İlk evreler batmaya ramak kalmış bir yelkenli andırıyordu hali
Merakın her lehçesi şehre dilmişti, dertlerin ve elemin esrar perdesi aralandığında
Efkârın busesini dile getirmek harap olmuş bir kalbi yeniden imar etmek hayli zordu
Ey yar
Bilmeden kıranlar var
Ruhumu yaralayanlar hangi vicdanla yaşarlar
Nefsini ihya etmek için nasıl bir girdaba dalarlar
Neden insan denen mahlûk bu kadar kadir kıymetten uzaklar
Yüreğimde derin bir yara var, şikâyet etmek fayda getirmeyecek şiar
Seyri halin yorulmuşluğunu yaşarken
Kül olmuş yangınların girdabındayım
İs tutan duvarda yüreğimi anarken
Yananın kim olduğunu sormaktaydım
Çatlayan dudaklarımdan sızan dizeler
Artık zamana bakmam sensiz kimliğimle
Vuslata giden yolar bir gelecek sunsalar da
Kokunu bıraktığın mısraların anlamlarında
Yere bakan bulutlar hala hüznümü soluyor
Kelimeleri örterek uzaklaşmayı hiç demene
Ne hikmetse, bir yorgunluk var üstümde
Ne düşler ve ne de düşünceler alıp götürmüyor melalimi bugünde
Nereye baksam, kimin telaşıyla karşılaşsam, bir kenarda oturan mahsuna yaklaşsam
Sualler şevk vermiyor izanıma, gözlerim kamaşırken, aklım karışıkken bu afakımı bilmem ki kime anlatsam
Arz ve talep farklılaştıkça ve artıkça
Yine kendi dirliğimde düşüncelerimle bir hesaplaşmaya yöneliyorum.
Açmazların bulunduğu ruhi dinginliğimde icbar edilenler karşısında her geçen gün yabancılaşıyor muyum sorusu geliyor aklıma.
Düşünmenin dahi birilerince suç teşkil edildiğine şahit olunca ilk aklıma gelen birilerince pazarlanan bağnazlık geliyor aklıma.
Bitmeyen bir koşturmaca
Nereye kadar sürecekse
Kan ter içinde alınan nefes
O can kendi sinesinde kafes
Çoğalan akortsuz her ses
Yılgınlığım alıp götürmüştü
Yüksek yamaçların enginliğine hasret soluklarımı
Nihayet derin bir sessizlik kalbimi kuşatmaya başlamıştı sessizliğinde
Sakince düşünüyordum
Kalbi sakinliğimde sanki met ceziri yaşıyordum
Her gün ağlamak ne çare
Badireler içinde nefeslenmek hikmetli bir hikaye
Lakin umutlarımın hazanı niye ve şevksiz nefesim eşliğinde
Yüzüm gülse de kalbim ağlar
Yüreğimden hicranlı sancılar bilmem kimi bağlar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!