Ey yapraklar siz bari anlayın,
Koparken, savrulurken yaşayın,
Hasreti kavuran sevdayı koklayın,
Siz bari yerenlere selam yollayın.
Mahzunum, mağdurum seslenemem,
Biliyorum ki sukut edersin
Her hikmet ve nimeti kalbinin sahibinden beklersin
Bela ve şer konusunda ne kadar dikkatlisin, hassasiyeti sanki öğretensin
Niçin bu kadar muvazene içindesin, hiç rahat yüzü görmeyecek misin
Yoksa bu hal üzere yaşamaya mefkuren için bedel misin
Size olan hasretimin,
Ateşiyle kavrulurken,
Kıyafetim figan ediyordu.
Değildi şikâyeti, yok olmak,
Tarumarı yaşamak,
Sessizliğinde bitmek.
Bazen yazmak
Kifayet etmiyor,
Sine hakkıyla
Ayan edilemiyor
Ne zaman hüzün
İkliminde nefeslensen,
Gün henüz yeni başlıyor
Ruhum sessizliğini koruyor, sukutu kuşanıyor
Kalbim hicranı anıyor, şevk halimi bırakıyor, bekleyen yol ne arıyor
Hasret sinemde başkalaşıyor, umutlarım ne vakit sürurlaşacağını bekliyor
Sanki her anım bir hazan
Çok farklısınız,
Yazdıklarınız,
İlginç ve güzel,
Etkileniyorum…
Bilmiyorum…
Bu güzellikleri,
Bugün hüzünlüyüm şehir suskun
Sanki naçar kalmış ayazın eşiğinde
Yanağıma dokunan ağlamaklı esinti
Gözlerimde can çekiştiren bir zaman
Tutsaklığın girdabını yaşayan sevdam
Ne kalbin latifliğine malikim
Ne hasretin bağrında nida eden bir sefilim, söyle kimim
Kal’i anlamayan, hale yaban olan bu avareliğim kimin eseri söyle dinlerim
Ne söylerim, bahtım için ayandır ahvalim, derdi nefeslenir, çileyi bade-i içerim
İnsan
Varlık aleminin en mütekamil bir sanat eseridir
Ruhun hilkatinde nöbetçidir, müddeti nefeslidir, elhak bilmelidir
Akıl yetisiyle seçicidir, hesabidir, nefsin her halini bilir, iradi olmak istenen ülfettir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!