Ne vakit yalnız kalsam
Ruhumun insicamından gelen serzenişlere sinemi aralasam
Farkı fark ettiren idrakin nazarıyla uyansam,ah u zarımla başbaşa kalsam
Gam içindeyim, kederin rengiyle hicranın bendindeyim,keşkeleri kime söyleyeyim
Fark etmeyecekti artık aranman
Kederlerin hıncıyla acı duyman
Canından usanarak ta saklanman
Çare etmeyecekti hasreti araman
Vaktiyle halin hicranını arz ettim
Yıllar
Zamanı tüketirken
Ruhuma ait dünyam daralıyor
An anlamsızlaşarak yozluğa davet çıkarıyor sanki
Sevgi
Kulak duvarlarımı sıyırarak
Akustik bir yelpazeyle
Bir nebze dahi olsa sendelemeden
Duruşun hakikatini anlatan
Yüreğimin en mütenahi gizlerinde
Bayrak açan
Sorma...
Halin sefilliğine şahit olunca
Sefih bir girdabın içinde bizar kalınca
Ruhuma prangalar vurulmuş gibi miskin bırakılınca
Gönül irfan ve basiretten, sırrı marifetten nadan ve kayıtsız yaşarsa
Nefsine ilahlık kapısını aralayıp, dünyayı içinde taşımak için hamallık yaparsa
Henüz karanlığın ilk bakışlarıydı
Gün kuşatan kasvetin sancısıyla ve hicranla yol alıyordu
Makûs talihin gazası, silinmeyenler olarak anlamlaşan bekası düşündürüyordu
Nereye baksam, sinemin en bakir ikliminde demlesem kar etmiyordu zira biliniyordu
Ne kadar vehmetsem
Her aczimde sığınmak için himmete nazar etsem
Bir şefkat sağanağının hasretiyle sinemde ki ıstırabısabırla kal etsem
Biliyorum dinmeyecek sızım, içimde çırpınan bu sahradabilmem ki niye yalnızım
Gönül şarimiz aklıma geliyor birden
Mısır seferine çıkmak zorunda kaldığı bir gaileden, neden gönlü ağlardı pek akledemem
Kanadı kırık bir kuş misali, nefesi sadık hakikat timsali olarak niye harap haldeydi bilsem
Nazar ettiği feraseti, kalbinde münbitleşen inşirah hallerini hakkıyla suskun hicrana versem
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!