Ruhumun dinmeyen figanıydı
Ne kadar sabretsem, kanaat etmek için kalbi inşiraha meyletsem
Sineme nüfus eden hüzünle sessizce nefeslensem, dolan gözlerimi gizlesem
Kimseye yük olmadan, nefesinde kem gözle anılmadan, muhabbet vecdine kansam
Biliyor musun senden arta kalan anlar
Her nedense geçmez oldu şu zamanlar
Değişir oldu meraklar halde saklananlar
Yavaşladı birden o çok hızlı akan kanlar
Öyleydin sanki sen hoş bir mefkûreydin
Belki de ben seni hakkıyla anlayamadım
Ruhunun bizarlığında hiç soluklanmadım, yıllardır kayıpları yaşadım
Sen, feda olmayı anbean yaşayarak kalbi dirliğime sessizce gül-i nihal bıraktın
Ben ise hoyrattım, nefes nefese emellerim için yaşadım, ne söylediğini hiç anlamadım
Ne efganeme dokun, ne gönlün lahzasında bizar olan aşka nazar etmesin kokum
Canandır ki hasreti didarımda yaşadığım ne müthiş korkum,dokunsam neyudum
Yol tarifsiz, akıl takihsiz, idrakim eşiklerde muhtaçlığa bakar doyurmadı sokum
Ne tedrisata ram oldu, ne ilmin vuzuhunda sevdaya vasıl oldu, vuslat mı korkum
Nerde ve kiminle olursa olsun
Akıl ve vicdan adına ciltlerce kitaplar yazılsın ve saklansın
Duygu ve düşünce adına meclisler pik yapsın, ve fakat mazlumu ahı anılmasın
Kakaran kalp, suskun kalan vicdan, heva ve hevesler için bin bir talanlarla sıfatlar anılsın
Ey Rabbim
Kalbimde ki hicranı
Ruhumdan neşet eden
hüzün varlığını
Aşkın ve sevdanın vecdine
Nail eyle, hali perişan eğleme
Neyleyim,
Emri bil maruf sorgulanacaksa,
Yaşamak adına her ne varsa işte her biryanımda,
Ruhum
Mütemadiyen bizar olacaksa,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!