Ne vakit hasret serzenişi duysan
Ben dedirten o kafasten kurtulmak için durmadan sancıyla çırpısan
Sahraların vicdanıyla çırpınsan, rüzgarın hatırlatmasıyla gözyalarına kansan
Hıçkırıklarına hiç engel olamasan, ruhumun figanıyla başbaşa kalmayı yaşarsan
Her doğan beşer insan olmak için yaşar
İnsanlık ise ivazsız ona bakar, sosyal denge tekabüle anlam katar
Örf ve adet hak üzere tanzim olmuşsa şevkle coşar, asabiyet cehlindir edep sahibi bakar
İbret almak nasiptir, dimağ için caziptir, izan adına taliptir, kul olmak, aklın ikmalinde anlama koşar
Dünyaya gelen sabi kimden ne bekler
İşte böyle hocam
Hiç kabullenmekte
İstemeyi reddet sekte
Kader diyelim bizde,
Şiirleşelim kederimizle,
Sen kal kendinle,
Bugün hüzünlüyüm şehir çok suskun
Sanki naçar kalmış ayaz eşiğindeyim
Yanağıma dokunan ağlamaklı esinti
Gözlerimde can çekiştiren bir an sanki
Kuşatıyordu içimi yalnızlığın rüzgârları
Ciğerlerime çektiğim her nefesin sancısı
Yaşanmış aşkların birer tekrarıydı sanki
Izdırap hazzıyla yaşanan güzel sevdaydı
Merak bu kadar mı ayyuka çıkan efkârdı
Beklemek kar etmez, aşktan vazgeçilmez
Çareisz hal sükuta çekilsede, sevda yadellerden hicranı yürekte bitirmez
Söz yetmez, anlam şehredilmez
Aşk, halin deminden asla vazgeçmez
Kalp, sevginin toprağı
Muhabbetin kaynağı, muvazenenin odağıdır
Her kim ona hasmane nazar eder kırarsa ve hatta kınarsa
Akli melekelerinde bir maraz var, bilinç ve inşirahcehaletin değil, dimağın arıdır
Solgunluğun manzarasında
Yaralı bir ceylan misali sana nazar eden şu kalbim
Senin resmettiğin sukutun çığlıklarında okunan sancılar bir başka
Sinemi dağlayan hasret, ayazları yaşatsa da halini anlamak aşkın temalarında
Ey can...
Hayat ömür biçer
Yürekte umut besler
Firkat ise gözyaşı ister
Şevk her vakit tebessüm hasreder
Huzur metanet ve sabırla ele geçer
Artık
Ne çare ki sen yoksun
Aldığım nefesler solgun hissiyatım bir yorgun
Ruhun
İnsicamında korkular
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!