Biri uyanırken ben uyumaya başladım
Karanlığa gömülmek için, öyle yaptım
Her geçen bir anda bekleyen toprağım
Bir kök salmadım, unutmaya başladım
Öyle diyor ne hazin ki bunu başaran can
Artık seslenmem gidiyorum.
Seni sana emanet ediyorum,
Dur deme sakın bekliyorum,
Aradığım mayın, sen olacaksın.
Bekleyemem, erteleyemem,
Düşünme artık gerek kalmadı
Sinende beklettiğin neler varsa şimdi nedametinle karşıma çıktı
Hani sabır vardı ve sevgi masumluğun sadakatiydi, zanlar neden bu sabrımı bıktırdı
Düşün dedim, sen taraneleri sectin, tahkik et dedim, yargılayayan o gözlerimde yıldırdın
Ne vakit sessizliğime çekilip, halin efkârıyla dertleşsem
Bin bir suallerin peşine takılıp yıllarımı devirsem, şevki ümidi ruhumda hissetsem
Çilenin senasında filizlenerek sabrın vahasında irkilsem, kalbimle şeksiz yüzleşsem
Keder ve elemin sahibiyle gönlü ihsan eden aşkın diliyle hemhal edip kendime gelsem
Ne hasreti hakkıyla
Ve ne de özlemi farkıyla anlayabildim
Çünkü ben halimde sevgiye hasret kalan bir nefestim
Yılarca imrendim
Sukut içinde telakkilere çok yöneldim
Evet, çok acıkmıştım ve uykusuzdum
Güneş halime nüfus ettikçe, içim yavaş yavaş geçtikçe dalıyor ve sanki kayboluyordum
Oturduğum duvar üstüne çarsiz halde uzanıp kalmıştım, o an herşeyden uzaklaştımıştım
Birtakım sesler duyuyordum, lakin hiç anlamıyordum,aldırmıyordum,sanki bitap kaldım
Ne kalbin latifliğine malikim
Ne hasretin bağrında nida eden bir sefilim, söyle kimim
Kal’i anlamayan, hale yaban olan bu avareliğim kimin eseri söyle dinlerim
Ne söylerim, bahtım için ayandır ahvalim, derdi nefeslenir, çileyi bade-i içerim
İnsan
Varlık aleminin en mütekamil bir sanat eseridir
Ruhun hilkatinde nöbetçidir, müddeti nefeslidir, elhak bilmelidir
Akıl yetisiyle seçicidir, hesabidir, nefsin her halini bilir, iradi olmak istenen ülfettir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!