Ne gün geçiyor ve ne de umutlar tükeniyor
Heran ufuklar bir bir ruhumu kuşatarak sineme şevki nihal ilave ediyor
Düşlerim mecalsiz kalıyor, yıllar bir bir yalnızlığıma alay ederek gülüp geçiyor
Arzularım soluyor, susuzluk ne büyük bir sızıymış nehrin kenarında aciz bırakıyor
Ne kadar
Meşgul olursam olayım
Duyduğum bir ilahi davet mesh ediyor
Duruyorum
Arkama yaslanarak
Ne hazindir ki bazı kimseler mukallitliği hala bir telakki zannetmekteler.
Mefkûre hazzına vakıf olmadıkları sürece bu illet hastalık
onları yalnız bırakmayacaklardır.
Hala zannın “ön” takısıyla sefih bir hal ile yaşamaktalar.
Ne kadar hazinmiş
Nefeslerin kifayet etmediği bir gerçekmiş
Kalbi muhabbet olunca, sevgi kalbe dolunca çare tükenmezmiş
Bilmem ki kaç kez adımlamıştık
Devri âlem içinde zamana umutla bırakmıştık
Bir nebzede olsa
Yüreğimin yangınlarına yetiş gecikme
Sinemi dağlayan sancılara geçit vererek ruhumu eritme
Elem kalbi yorar
Gam kederler içinde zihnimi karalar
Ya Rab…
Ne hakkıyla kul oldum
Ne de Efendimize layıkıyla ümmet olmayı başardım
Sanki bir ömür yaşamak için yaşadım, ne derleri gayem sandım
Bilmeden ve öğrenmeden sevmeye çalışsam da bir türlü içinden çıkamadım
Din adına hezeyanlara kapıldım, din adına konuşanlara inandım lakin yanıldım
Sen
Ne yapardın söyle
Benim gibi iki arada bir derede kalırsan
Yukarıya baksan,
Aşağıda aransan, ayalinden
Kahrı yutsam da, deli divane olsam da
Anladım ki, gönül diyarımda çaresizim
Beklemedim o sevgili yardan sevilmeyi
Yüreğine girmeyi, gecelerinde anılmayı
Mısralarında solumayı, sazında olmayı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!