Üzme
Yeter, artık ey yar
Nerdeysen çık gel de açsın şu bahar
Gözlerim
Çağlayan misali akar
Biliyorum ki çok haklısın
Lakin her ne kadar haklı olsan da sen hep bizarsın
Mütemadiyen gözyaşlarını akıtırsın ve kalbi hıçkırıklarla solgunsun
Çare umudun salkımlarında
Sabır hikmetin sayfalarında ve yalnızlığın koylarında
Ne kadar umudum kaldıysa
Ufuklar halime karanlığı sınırsız anlatsa da
Bir şevk kalmayınca kalbim dağlanınca susmak düşüyor bana
Ne dağlara ve ne de yollara
Sokakların ıssızlığında ve nefesim solunca
Bilsen de bilmesen de
Bir âlemi hakikat kitabından kelamsın
Ruhun şavkına ram olmak için, aşkın sevdasında nar olmak için
Hiçlik rahlesinde nefsini edep sabrıyla durulamak için korkma, akıl, irade senin
Güneş yüreğimin kuytu köşelerine nüfus ediyordu
Solmaya yüz tutmuş ne kadar umudum varsa, bereketiyle yeşertiyordu
Bir şeyler söylüyordu
İçimi ısıtarak şevkin hasretini bitiriyordu
Ümidini kesme
Birazdan akşam olacak yalnızlık
Aç kurt misali üstüme çullanacak
Ben yine çaresizlik içinde kıvranacağım
Senin anacağım, hayaline sığınacağım
Kör ve sağır gecelerde bir tutsak misali
Biri uyanırken ben uyumaya başladım
Karanlığa gömülmek için, öyle yaptım
Her geçen bir anda bekleyen toprağım
Bir kök salmadım, unutmaya başladım
Öyle diyor ne hazin ki bunu başaran can
En azından kalbini yokla
Vicdanınla yoğrulmayı ne olur unutma
Ruhun insicamında soluklanmadan asla katiyete asla ulaşma
Sen hükümransın tercihinde
Saltanatından sorarım şimdi kime ne
Haydi, durma artık bir zaman-ı hazanında
Geçmişin idrak içinde sunulduğu salkımda
Baksan ki uzanan ellerin vicdanı esrarında
Denizin tükenmeyecek hırçın dalgalarında
Kalan gerilerde bulunan nasibi için saklanan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!