Dinmek bilmeyen kalbimin mey anını
Söyleyemem artık kimseye bilmesin
Bir lahzayı kelamda bulunmasın diye
Yüreğimde dinmeyen sızıyı görmesin
Açmadım ağzımı, dili sinemden süzülen
Aşkının hakikatiyle yansam serabı ansam
Güneşin haşmetiyle kavrularak yıkılsam
Çöl fırtınasında kalsam orada kaybolsam
Gam değil sen kelamı kadimini her kiminle
Senin yüreğinde payeyi aşkı yeşertemiyorsam
Karanlıklar çökünce hüznün mertliğinde
Halin muhtaç olduğu hasretin kederiyle
Mısralarla okunan o yüce aşkın halvetiyle
Yakalanamıyor bir türlü kalacak külleriyle
Bitmez çekilen setler açılmayan perdeler
Yine sensiz
Dinlerim sinemin hicranı ahını
Semaya yakaran hıçkırıklarını
Anlatamam
Halime öne sürdüğün maruzatı
İlkbaharda patikalarda gezerken!
Derinliğimde bir yaren arardım.
Açılamazdım, saçılamazdım…
Kalbimin ritimlerini yadsıyamazdım!
Arıyordu, aranıyordu, kimseler bilmiyordu!
Yar…
Bir gün sende unutursun
Yüreğini dağlaya firkat yarasını kurutursun
Gözlerinden boşalan sessiz çığlığını ummana bırakırsın
Sahraların serencamında kaybolan nice sevdaları ibretle anarsın
Bahtının kitabını yazarken içinde yaşattığın kor ateşi iştiyakla anlatırsın
Sanki biçilmiş kaftanı giyeceğim
Umutlarımın muradıyla süruru kalbe erişeceğim
Bıraktığım her nefeste, irademde ki açmazlar halimin fakirliğinde
Nice vakitler çileyle, bazense merakı şevkle çıktığım yolculukta gönül kederde
Dilersen ne sen sor nede ben söyleyeyim
Bırakın şimdi, kendi halimle yüzleşeyim
Düşüneyim zamanı kaybolan her bir anı
Ruhuma olan bu yabancılığımı unutayım
Hastayım yasların karasınadır tüm ahım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!