Mustafa Alp Şiirleri - Şair Mustafa Alp

yeni doğan bir bebeği
kucağına alamayan annenin
boşta kalan kolları gibi
asılı kaldı yalnızlığım.

ne ağıt oldu sesi,

kelimeleri varmış sessizliğin.
hele bir konuşsun da gör.

bir adamın susuşundan mahalle yanar bazen.
bir kadının göz ucundan koca bir ömür devrilir.

en zor zamanlarında
insan birden öğrenir kendini.

kalabalıkların ortasında değil,
alkışların içinde hiç değil.

aklımda bir şey var
adı yok
zaten çoğu şeyin adı yok bu memlekette

dilimin ucuna kadar geliyor
sonra vazgeçiyor

insan hep yalnız yaşamayı hayal eder ya,
hani kimse karışmasın ister,
kimse sormasın iyi misin? diye,
çünkü bazen bir iyi misin
en çok can yakan yalandır.

bir tebessüm değdi yüzüme
öyle büyük bir şey değildi
anlatmaya kalksam
kimse inanmaz.

ama bazı yangınlar vardır

gidince unutulacağını sanıyordun ya,
yanılıyorsun.

öyle kolay mı sanıyorsun insanın içinden çıkıp gitmek?
bir valizi toplar gibi
anılarını katlayıp kaldırmak?

ben bu yolu yalnız yürümeye
ezelden alışkınım
ayak izlerim kendime bile yabancı,
omuzlarım rüzgarsızlığa dayanıklı.

Ama rüzgar öyle esti ki bir an,

agop...
bazı insanlar gider.
kapıyı kapatır çıkar hayatından.
bazıları kalır.
ama senin gibi olanlar var bir de,
gitse bile insanın içinden çıkamaz.

yanlış yazılmış kaderimin yaşayanıydım ben,
sanki bir katibin dalgın kaleminden düşmüş
yarım bir cümle gibi.

satırların arasına sıkışmış bir ömür.
ne başı tam okunur