Sokağın Kalbi Şiiri - Mustafa Alp

bir şehir düşün
taşları konuşmaz,
insanı susar,
ama bir köpek bakar gözlerinin içine
ve bütün yalanlarını bilir.

4 Nisan’dır bugün,
takvim utanır belki de
çünkü biz
bir günü ayırırız merhamete,
öteki günler taş atarız
aynı ellerle.

ben gördüm,
gece yarısı çöpleri karıştıran bir kediyi
sanki ekmek değil de
şefkat arıyordu.
bir çocuk geçiyordu yanından,
annesinin elini sıkı sıkı tutmuş,
kediye değil
dünyaya korkuyla bakıyordu.

ulan dedim içimden,
hangi taraf daha sahipsiz?

sokak dediğin
bizim unuttuğumuz yerlerin adıdır biraz da,
bir kapının önünde
kıvrılıp uyuyan can,
insanın vicdanına yorgan yapar kendini.
Ama biz üşürüz yine de
çünkü içimiz soğuktur.

bir köpek var mesela,
adını kimse koymamış
ama herkesi bekler aynı sadakatle.
ne küsmeyi bilir
ne de vazgeçmeyi…
insan olsa çoktan giderdi
bu şehirden.

biz ki
en çok insanlık kelimesini kullanıp
en az insan kalanlarız,
bir kap suyu çok görürüz bazen
ama koca koca lafları
hiç esirgemeyiz.

sokak hayvanı demişler adına,
sanki sokak bizimmiş gibi.
oysa onlar
bu dünyanın en eski misafirleri,
biz sonradan gelen gürültüyüz sadece.

bir gün
bir köpeğin başını okşarsın,
dünya biraz daha döner yerine.
bir gün
bir kedinin gözlerine bakarsın,
kendi yalnızlığını görürsün.

işte o an anlarsın,
merhamet dediğin şey
bir gün değil,
bir ömürlük borçtur insana.

ve ey şehir,
ey betonun kalbi sertleşmiş hali,
unutma
bir gün sen de
bir sokağın ortasında kalacaksın
yalnız,
ve biri geçecek yanından
bakmadan.

işte o zaman
bir köpeğin sabrını,
bir kedinin sessizliğini
özleyeceksin.

4 Nisan deyip geçme,
bu bir tarih değil,
bir aynadır aslında
bakarsın kendine,
ya insan kalırsın.
ya da sadece kalabalık.