Sonbaharın Hükmü Şiiri - Mustafa Alp

gözümden sildiğim her şey,
zamanın alnına düşmüş sessiz bir çizgidir.
adını unuttuğum insanlar,
bir rüzgarın cebinde savrulan yaprak kadar hafif.

ıslandığım her yağmurda
bir sonbahar büyür içimde.
her damla,
sarı bir yaprağın toprağa yazdığı vedadır.

meğer insan,
unuttuğunu sandığı kadar unutamıyormuş.
kalp eski bir handır,
gidenin ayak sesi,
yıllar sonra bile taş duvarlarda dolaşır.

dünya dedikleri,
güneş çekilince sahibini unutan
bir gölge kadar vefasızmış.
kimi ömrünü altına gömer,
kimi alkışın peşinde tükenir.
sonunda herkes,
bir avuç toprağın sessizliğinde
kendi adını dinler.

ben ömrü,
bir yağmurun ince sesinden öğrendim.
en güzel çiçeklerin,
en yalnız mezarlarda açtığını gördüm.

ey gönül.
ne diye her gülüşü bahar sanırsın?
bazı tebessümler vardır.
içinde kış saklar,
dışında güneş taşır.

bir kadeh hüzün içtim yıllarca.
sarhoş eden şarap değilmiş meğer,
insanı en çok,
söylenemeyen cümleler sersemletirmiş.

şimdi ne kin taşırım,
ne de hesap.
çünkü affetmek,
karşıdakine açılan kapı değil,
içinde yıllarca kilitli kalan
paslı bir pencereyi aralamaktır.

gözümden sildiğim her şey,
bir gün toprağın kokusuna karıştı.
ıslandığım her yağmurda
yine bir sonbahar oldu içim.

ve ben anladım,
insan yaş aldıkça değil,
vedaları çoğaldıkça eskir.

ömür dediğin,
rüzgarın cebine unutulmuş
ince bir yaprakmış.
düşeceği yeri,
ne dal bilir,
ne de rüzgar.

işte bu yüzden,
ne geleni fazla övdüm,
ne gideni fazla suçladım.
çünkü hayat,
herkese aynı kapıyı gösteren
sessiz bir misafirdir.

gözümden sildiğim her şey,
beni bana bıraktı.
ıslandığım her yağmurda
bir sonbahar oldu.

ve her sonbahar,
benden bir yaprak eksiltmedi.
bir ömür fazlalaştırdı.

çünkü insan,
dallarında açtırdığı çiçeklerle değil,
sessizce döktüğü yapraklarla tamamlanır.

✍️