Kalakalıyorum sensizliğin ortasında
koskoca şehirdeki kaldırımlar
yutuyor beni.
garip bir iç acıması yaşıyorum,
kanasam,
kendime aksam
en kalabalık anımda doğuverdim
kulağıma fısıldanan merhaba ile başladı her şey
en varılmaz sevdalar tamda o an zuhur etti
en kaçak bakışları sinemde devirdim
tutuşan zamanı nefesimle gömüverdim yapraklarına takvimin
en uzağına koştum bu hayatın
Dokunuştur,
cANı Can yapan.
Nefestir, AŞK’ı değerli kılan.
GÖRmektir hayata yön veren.
GÜLmektir Sevgili’ye varan
ve
yaşamak dediğin garip bir oyun
bazen en yukardasın bazen en dipte
bazen ortasındasın nerde olduğunu anlamazsın
biri iter sanırsın düşersin, tutunacak dalların kırılır
biri çeker sanırsın çıkarsın, tüm merdivenler senin için sanırsın
başında sen varsın sonunda da
dizlerimi kanatırcasına seni sevmiştim
belki üflesen geçecekti tüm sancıları yüreğimin
pencereler ardında izlemekle yetindin kimi zaman sancılarımı
ve
yüreğim böylesi bir kabuldedir dedin
kabul eyledim yüreğinin kabullerini
Orkide, inceliğini kırılganlığında saklar,
ısırgan, dokunanı yakarak öğretir mesafeyi.
Sarmaşık, sabırsız bir sabırla işgal eder,
çınar, gölgesinde asırlık yalnızlık büyütür.
Doğduğun gün yeni bir başlangıç yapmaya karar verdiğin gündü. Büyümeye başladıkça almamız gereken dersler ile vermemiz gereken sınavların toplamı gibi görünen hayatta kendimize mutluluk çıkarımları yapıp sevgiye dair varsayımlardan bulunup durduk.
Bizden çok uzakta olduğuna inandığımızı sevgiyi her demde arayıp durduk, durduk, durduk.
Gün geldi zaman anlamını yitirdi ve fark etmeye başladık, aradığımız şey kendi varoluşumuzda gizliymiş. Avuçlarımız ile tutacağımız ve bir şelaleden kana kana içeceğimiz kadarda bol ve mutluluk verici imiş ve tekrar durduk bu sefer kendimizde olanı izlemeye başladık. Emin olmak istediğimiz şey mi bu diyerek. Yine kaçırmaya başladık mutluluğu ve sevgiyi ve dedik ki biz bu dünyaya acı çekip kendimizi bulmaya geldik.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!