gönül
fermansız bir tebliğ gibi
sokaklarda davullarla ilan ediyor aşkını
duyduk duymadık demeyin
duyanlar duymayanlara söylesin
seviyorum diyor
faili meçhul kişiliklerin varlık nedenidir dünya, özüne dönen için ne beden vardır, ne de dünya
Sen büyüyüp geldin diye ben bütün dünyayı küçücük bir fanusa koydum. Ne fanus bildi fanusluğunu ne de sen doldurabildin o fanustaki yalnızlıkları...
f(x) = sin(x) + ln(x² + 1)
Yani:
Denklemin ilk kurulduğu anda doğmuştum kendime
Uyanışım, değerleri bulmak içindi
Eşitliğin her iki yanında benim yaşama kattığım anlamlar vardı
Kalakalıyorum sensizliğin ortasında
koskoca şehirdeki kaldırımlar
yutuyor beni.
garip bir iç acıması yaşıyorum,
kanasam,
kendime aksam
en kalabalık anımda doğuverdim
kulağıma fısıldanan merhaba ile başladı her şey
en varılmaz sevdalar tamda o an zuhur etti
en kaçak bakışları sinemde devirdim
tutuşan zamanı nefesimle gömüverdim yapraklarına takvimin
en uzağına koştum bu hayatın
Dokunuştur,
cANı Can yapan.
Nefestir, AŞK’ı değerli kılan.
GÖRmektir hayata yön veren.
GÜLmektir Sevgili’ye varan
ve
yaşamak dediğin garip bir oyun
bazen en yukardasın bazen en dipte
bazen ortasındasın nerde olduğunu anlamazsın
biri iter sanırsın düşersin, tutunacak dalların kırılır
biri çeker sanırsın çıkarsın, tüm merdivenler senin için sanırsın
başında sen varsın sonunda da
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!