Münafık Destanı Şiiri - Harun Akdağ 2

Yaşı gelsede altmışa, hâlâ gözü dışarıda
Gözü doymaz münafığın, arsızlıkta
Herkesle bir tutulsa, ar çıkarır toplumda
Protokolün başında taht arar münafık!

​Cebi para görse de ruhu fukara
Dokunduğu temiz işler olur kapkara
Toplum işinde doymaz fitneye fesada
Bir de dönüp üstüne alkış bekler münafık!

​Yalan yuva yapmış diline, hiç dolaşmaz
Onun bastığı yola mert olanlar yanaşmaz
Yükü taşımaz kaçar, kâra ortak olur şaşmaz
Gölgede keyif çatıp, güneşe sahip çıkar münafık!

Rüzgâra göre döner, yönü belli değildir
Sözü başka, özü başka; mert değildir
Hak deyince suskundur, menfaatte diridir
Yalanın zirvesine bayrak diker münafık!

​Vefayı bir yük sayar, sadakatten arlanır
Kalp kapısı mühürlü, her kapıda dolanır
Hesabı hep dünyalık, sanma ki uslanır
Günahı boynundayken cennet umar münafık!

Hacıyım der lafta, kalbi dönmüş kömüre
Helâlini unutup, haram katar defterine
Nefsine kul olur da, secde eder şöhrete
Dini alet eder de, hürmet bekler münafık!

Alkış toplamak için kırk takla atar
Verdiği üç beş kuruşla kırk yıl çaka satar
Kibri dağları aşmış, kendini adam sanar
Huzuru katleder de, izzet ister münafık!

Masken düşer elbet, mahşer gününde
Defterine bakılır satır, satır,hece, hece
Kaçacak yer mi var Hak nezdinde
Defteri kapkara iken ak yazılmak ister münafık!

11.04.2020 Cumartesi.
Çağın münafıklarına ithaf olunur.