Münafık Müslüman Şiiri - Abdulkadir Çakmak

Mahlukatta akıl yok izan yok.
Eşrefi olanda akli düzen yok.
İçimizde hak diye gezen yok.
Lafta müslümanız, söz de mümin.

Dervişim diyerek haram yiyenler.
Ahmak avareye derviş diyenler.
Fasık ruh üstüne cübbe giyenler.
Gezde müslümanız, göz de mümin.

Ruhaniyet bitik, bedenler açık.
Örf adet izinde, izani kaçık.
Aklını kullansa bari birazcık.
Çokta müslümanız, az da mümin.

Lafa gelince dindar adımız bizim.
Dini duyunca kaçar tadımız bizim.
Elbet dolacak miyadımız bizim.
Güya müslümanız, Öz de mümin.

Hevesimiz fani, arzumuz cennet.
Yoktur bundan daha büyük zillet.
Mahşer günü kurulunca adalet.
Sizde müslümanız, biz de mümin.

Rahatı görünce yok deriz dine.
Geceyi ekleriz sonraki güne.
Fani ne ederse kendi kendine.
Dilde müslümanız, gözde mümin.

Baharı görünce coşar çağlarız.
Kendimize kör ama ele ağlarız.
Başa kar düşende kara bağlarız.
Kışta müslümanız güz de mümin.

Soysuzun çağdaşlık kolpasını.
Başımıza taç ettik sıpasını.
Kafamıza yedikçe sopasını.
Belde müslümanız diz de mümin.

Apaçık ortada dinden dönenler.
Yağı bitmiş kandil gibi sönenler.
AKÇA olup kara gibi ölenler.
Sırda müslümanız giz de mümin.