Sene 92,
Bilmem herkes ne bekledi.
Ne buldu sene 92.
Benim için hem hüzünlü,
Hem kebap yıl.
İlkokul bitmiş.
Bütün düzen paraya kurulmuşsa,
Para tüketenden üretene akacaksa,
Tüketen akıllanmış olsa,
Yeni bir oyun kurulsa,
Para nereden nereye aksa…
68 kuşağı,
78 kuşağı,
Sizler yüce kuşaklarsınız.
Yüce olmanıza rağmen,
Aldığınız bayrağı taşıdınız.
Ama devredemediniz.
Dünyada bütün kararlarını,
Bir masa etrafında üç, beş kişi,
Aldılar.
Alacaklar mı?
Sekiz milyar üç, beş,
Kişinin ağzına mı bakacak?
Seneler önce,
Çocuktuk.
Kendimizce bir seneyi büyük sayardık.
“ Sen dört yaşındansın? “
“ Ben beş yaşındayım. “
Derdik.
2006'da bu sahneye çıktım.
Sağa sola bakındım.
Anladım.
Herkesin küçük bir hesabı vardı.
Oysa herkes birbirine lazımdı.
Gelebilecek dalgada dalgakıran olmalıydı.
İlk Muharrem,
Kafasında kendine göre görüşleri olan,
Diğer ikisine göre yanlış olan,
Asla bunları kırmayan,
Kırsaydı hayatı bugün belki değişik olacak olan.
Bu düşünceleri uğruna,
Merhaba, vefakar ve cefakar çınar.
Filizlendirdiğiniz iki fidanı tek başına
Göğüs germişsin tüm zorluklara.
Yetiştirdin ya ulu çınar.
Biri öğretmen, biri memur,
Tek maaşla senelerce çekip çevirmişsin.
Umut,
Sen bizlerden hiçbir zaman gitmedin.
Her zaman bizimleydin.
Yine bizimlesin.
Bir asır önce de,
Bugün de,
Karanlığın içindeyiz.
Belki yıllardır.
Belki aydınlığa doğru,
Bir kızıllık da oldu.
Ama kafalar göğe bakıyor.
Hepimiz tam bir aydınlık bekliyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!