Bir boşlukta yaşıyoruz.
Ya da yaşadığımızı zannediyoruz.
Bu kanıya nereden varıyorum?
Ben bacak kadarken ki dönemde,
Benden büyük insanların hallerini gözlemliyorum.
Ve bugün o halleri hatırlıyorum.
Seninle başladım eğitime.
Resmi eğitimden çok önce,
Sen hep olmak istediğimdin.
Bu yolda eğitim faaliyetine devam ettik.
Hep olması gerekeni gösterdin de,
İnsanların geldiği şu hali hesap edemedik seninle.
Sen eğitimensin.
Hayatın eğitmeni,
Aktarıyorsun tecrübelerini.
Şimdi yeni tanıştığımız bir tecrübe,
Karşımızda her gün yine.
Hani bir teorik ve hafiften pratik bir eğitim vardı.
Arada Muharrem ofladı.
Sonra uygulama başladı.
Aynısı o oflayanın karşısındaydı.
Neler öğreniyorum senden hala.
Hatırı sayılır biri,
" Robotik sisteme geçiyoruz? " dedi.
Harcayacak bizleri kimse düşünmedi.
Biz insanları kimse görmedi.
Bizleri işinden de etti.
" Kim ne harcayacak? " söylemeli.
Kariyer.net’te bir işe başvurursun.
Kimi üç kere listeler.
Üstüne de üç bakar.
Ama aramaz.
Nedendir?
Aşık mı oldun kardeşim?
" Okul " dedim.
Yine " Okul " diyeyim.
Dertli öğrenci Muharrem'le,
İş hayatındaki Muharrem'in,
Kafalarını bir tokuşturayım.
Öğrenci Muharrem sen derslerden yakındın.
İnsanlar arasındaki farka,
" Bireyciler ve toplumcular. " dedim.
Bu tarafta da öbür tarafta da,
Geçmişte toplumcular çoğunlukta.
Bireyciler azınlıkta.
Günümüzde bireyciler çoğunlukta.
Yirmilikken akraba emeklilere:
' Emekli olmak varmış. "
Dedim.
Nesnel cevabı yedim:
" Sen her emekliyi bizim gibi mi zannediyorsun? "
Sonra yaş otuz yedi oldu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!