Bir bayram günüydü.
Dostlarla bir buluşmamda tanımıştım onu.
O kadar harikaydı ki
Hayranlığımın gelmemişti sonu.
Bayramın ikinci günüydü,
Cuma öğleden sonrası
Ah be ahmak,
Sen bilmezsin,
Senden adım adım gidenlerden
Koşarak uzaklaşmayı.
Ah be çocuk ağlama,
Yalanda Nobel alıp
Ölüm döşeğindeki aşkımın
Hıçkırıklar içinde ağlayışıdır bu şiirim.
Kim bilir tekrar nerede,
Ne zaman karşında beliririm.
Belki giderim aşkımla hiçliğe.
Sen bir ilkbahardın
Keder hissettim üzerimde
Neden böyle oldu?
Âşıkların ayrılmadığı,
Sevenlerin üzülmediği bir dünya yok mu?
Şeytan bana dedi ki: “İsyan et, küfret, bitir’’
Ben de şeytana aynen şunu söyledim:
Bir yerde son bulacak bu hayatın.
Belki de yarım kalacak
Altını çizerek okuduğun o kitap.
Geleceğe dair planların hepsi boşa gidecek,
Gitmediğin onca yer,
İzlemediğin onca film,
Şimdi bir başkası mı görecek
Senin gelinlikli halini?
O adamın mı olacak
Hayatımın tek beyaz kelebeği?
Mis kokunu o mu çekecek içine kana kana?
Seni ne kadar sevdiğimi unuttuysan
Ayrılıkla aşkı karıştırdın,
Acı oldu.
Yaşardı gözlerim bak yine sen dolu.
Bıraktım kendimi kendi haline.
Kaçmak çare olsa ecelden korku niye?
Seninle bir ömrü tükettim sensiz bir şekilde.
Bize yalan söylediler.
Para, anlatıldığı kadar önemsiz değil.
Sevmek, sevilmeye bir neden değil.
Başarılı olmak,
İyi bir hayatın garantisi değil.
Haklı olmak,
Bizi kandırıyorlar.
Onlar gibi olmamızı istiyorlar.
Bu düzenin,
Tek yol olduğunu savunuyorlar.
Hayır, onlar gerçekleri gizliyorlar.
Ölüm gelir dostlar el olur.
Aşk yardan dökülür Mevla’ya sel olur.
Akar yaşı gözün göl olur.
Ya Rab bekler yarlar yol olur.
Verirsen balı da, zehri de içer.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!