Bilmezsin,
Belki hiçbir zaman bilemeyeceksin.
Senden sonra ben de gözyaşı döktüm,
Sensizliği düşündüm
Ve düşündükçe ürktüm.
Belki, sen beni unuttu sandın,
Bir bahar akşamı çat kapı gelsen mesela
Kokunu getirsen ötelerden
Ve ellerini uzatsan yaralarıma.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi,
Sanki hiç canımız yanmamış gibi,
Sanki sen benden hiç gitmemişsin gibi,
Sana anlatıyorum kendimi.
Ey kara sevdaların nurlar saçan annesi.
Ey en büyük aşkların çilesi.
Başka bir dünyada yine çıkacağım karşına,
Ne olur tut ellerimi.
Bugün tuttuğun gibi.
Düşünebiliyor musun,
Seni her şeyden çok seven bu adam:
Bir başkasıyla yuvasını kuracak.
Geceleri kalkıp bir başkasının üzerini örtecek.
Bir başkasıyla yıldızları seyredecek.
Gördüğü rüyaları,
Bir bayram günüydü.
Dostlarla bir buluşmamda tanımıştım onu.
O kadar harikaydı ki
Hayranlığımın gelmemişti sonu.
Bayramın ikinci günüydü,
Cuma öğleden sonrası
Ah be ahmak,
Sen bilmezsin,
Senden adım adım gidenlerden
Koşarak uzaklaşmayı.
Ah be çocuk ağlama,
Yalanda Nobel alıp
Bir yerde son bulacak bu hayatın.
Belki de yarım kalacak
Altını çizerek okuduğun o kitap.
Geleceğe dair planların hepsi boşa gidecek,
Gitmediğin onca yer,
İzlemediğin onca film,
Şimdi bir başkası mı görecek
Senin gelinlikli halini?
O adamın mı olacak
Hayatımın tek beyaz kelebeği?
Mis kokunu o mu çekecek içine kana kana?
Seni ne kadar sevdiğimi unuttuysan
Ayrılıkla aşkı karıştırdın,
Acı oldu.
Yaşardı gözlerim bak yine sen dolu.
Bıraktım kendimi kendi haline.
Kaçmak çare olsa ecelden korku niye?
Seninle bir ömrü tükettim sensiz bir şekilde.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!