Bilmezsin,
Belki hiçbir zaman bilemeyeceksin.
Senden sonra ben de gözyaşı döktüm,
Sensizliği düşündüm
Ve düşündükçe ürktüm.
Belki, sen beni unuttu sandın,
Bir bahar akşamı çat kapı gelsen mesela
Kokunu getirsen ötelerden
Ve ellerini uzatsan yaralarıma.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi,
Sanki hiç canımız yanmamış gibi,
Sanki sen benden hiç gitmemişsin gibi,
Sana anlatıyorum kendimi.
Ey kara sevdaların nurlar saçan annesi.
Ey en büyük aşkların çilesi.
Başka bir dünyada yine çıkacağım karşına,
Ne olur tut ellerimi.
Bugün tuttuğun gibi.
Bir bayram günüydü.
Dostlarla bir buluşmamda tanımıştım onu.
O kadar harikaydı ki
Hayranlığımın gelmemişti sonu.
Bayramın ikinci günüydü,
Cuma öğleden sonrası
Ah be ahmak,
Sen bilmezsin, senden adım adım gidenlerden koşarak uzaklaşmayı.
Ah be çocuk ağlama, yalanda Nobel alıp dürüstlükte Oscar'a adaylar.
Ah be gözyaşlarım akma, senden kıymetli değiller.
İnanma yapmacık şiirlerine de şirinliklerine de, aşksız sevgiden ne çıkar.
Ah yüreğim ne kana ne kına, seni takan yok.
Bir yerde son bulacak bu hayatın.
Belki de yarım kalacak
Altını çizerek okuduğun o kitap.
Geleceğe dair planların hepsi boşa gidecek,
Gitmediğin onca yer,
İzlemediğin onca film,
Şimdi bir başkası mı görecek
Senin gelinlikli halini?
O adamın mı olacak
Hayatımın tek beyaz kelebeği?
Mis kokunu o mu çekecek içine kana kana?
Seni ne kadar sevdiğimi unuttuysan
Ayrılıkla aşkı karıştırdın,
Acı oldu.
Yaşardı gözlerim bak yine sen dolu.
Bıraktım kendimi kendi haline.
Kaçmak çare olsa ecelden korku niye?
Seninle bir ömrü tükettim sensiz bir şekilde.
Ölüm gelir dostlar el olur.
Aşk yardan dökülür Mevla’ya sel olur.
Akar yaşı gözün göl olur.
Ya Rab bekler yarlar yol olur.
Verirsen balı da, zehri de içer.
Yıllar geçti aradan,
Farkı yoktu yılların asırlardan.
Düşündüm de, acaba haklı olan o muydu?
Belki de bu aşkın gerçekten bir yolu yoktu.
Belki bende eksik bir şeyler vardı,
Belki aşk değildi bu,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!