Sesim gidiyor,
Nefesim de,
Bakışlarım…
Ölüyorum...
Denizin en ortasındayım
Ama yanıyorum.
Dünyadaki yapayalnızlık,
Sokak arası ticareti...
Hayat suyunu içe içe kurutuyorum.
Gözlerim artık görmek istemiyor,
Yeter bu karamsarlık.
Aklın alışkanlığı lanet bela sen de…
Seni bedenim istiyor,
Ben istemiyorum.
Hasta eden ilaç,
Ölüm alışkanlığı,
Beyaz görünen siyah,
Zehirleyen serap
Neysen ne…
Bırak peşimi,
Bırak dokunma geleceğime...
Git buradan,
Git hemen.
Ne bıraktın bende;
Aldın gençliğimi benden.
Sen benim sırdaşım değilsin,
Nereden bilebilirsin ki ben kimim.
Çık aklımdan,
Çık vücudumdan...
Başta hayat sandım seni,
Daldım aleve.
Sonra aşk oldu,
Sebepsiz üzüntüm oldu,
Döndüm kömüre.
Değer kazanıp
Elmas olacağımı sandım yana yana
Benliğimi kaybettim,
Yaşarken girdim toprağa.
Ben umutlarımı kaybettim.
Ben beni kaybettim,
Gören varsa söylesin.
Beni bulan,
Bir de kendi hâline bakıp şükretsin.
Bu sözlerim düşsün dillere.
Bu sözlerle önce ölün
Sonra doya doya yaşayın.
Sözlerim dağılsın
Başkalarının dudaklarına, aklına…
Bırakın beni yalnızlığıma...
Kemiklerime kılıftır tenim.
Ben kemik ve onun kılıfından başka neyim?
Siyah siyah olarak,
Beyaz ise beyaz olarak kalsın.
Bir siyah,
Asla beyaz taklidi yapmasın.
Kandırmasın gençleri.
Artık sonu gelsin,
Bitirin şu illeti.
Ocak / 2010
Kayıt Tarihi : 31.08.2026 12:34:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yalnızca, yüksek "empati" duygusuyla yazılmış bir şiir. Birçok şiirimde olduğu gibi bu şiirim de benimle ilgili herhangi bir bilgi veya düşünce barındırmamaktadır. Şiirde anlatılanlar toplumsal hafızanın yansımasıdır.
