Gün batımında deniz çığlık çığlık köpürüyor.
Neye sinirlenmiş bu deniz.
Yoksa aşkı yutmuş da bu yüzden mi bu deli dalgalar.
Hava ne için kızarmış sanki.
Ruhumdan tutup beni uzaklara, çok uzaklara götüren rüzgâr,
Ve rüzgârla arkadaş olmuş atkılar…
Hayat bir şeylere hep gebe ama ne doğuracağını bilemez kimse.
İç sesimin kulakları sağırdır, konuşur sadece.
Geleceğimdeki benle adımladım şimdileri.
Sonsuzluğun atomunu parçalayıp yazılar diktim.
Ben bana ne kadar sahiptim?
Geçmişim benliğimin kaçta kaçına sahipti?
Bilmezsin,
Belki hiçbir zaman bilemeyeceksin.
Senden sonra ben de gözyaşı döktüm,
Sensizliği düşündüm
Ve düşündükçe ürktüm.
Belki, sen beni unuttu sandın,
Bir bahar akşamı çat kapı gelsen mesela
Kokunu getirsen ötelerden
Ve ellerini uzatsan yaralarıma.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi,
Sanki hiç canımız yanmamış gibi,
Sanki sen benden hiç gitmemişsin gibi,
Ah be ahmak,
Sen bilmezsin, senden adım adım gidenlerden koşarak uzaklaşmayı.
Ah be çocuk ağlama, yalanda Nobel alıp dürüstlükte Oscar'a adaylar.
Ah be gözyaşlarım akma, senden kıymetli değiller.
İnanma yapmacık şiirlerine de şirinliklerine de, aşksız sevgiden ne çıkar.
Ah yüreğim ne kana ne kına, seni takan yok.
Şimdi bir başkası mı görecek senin gelinlikli halini?
O adamın mı olacak hayatımın tek beyaz kelebeği?
Mis kokunu o mu çekecek içine kana kana?
Seni ne kadar sevdiğimi unuttuysan verilen sözleri hatırla.
Benim gözlerime baktığın gibi mi bakacaksın onun gözlerine?
Gözlerimi özlemeyecek misin, hani bitiyordun gözlerimin yeşiline?
Ayrılıkla aşkı karıştırdın, acı oldu.
Yaşardı gözlerim bak yine sen dolu.
Bıraktım kendimi kendi haline.
Kaçmak çare olsa ecelden korku niye?
Seninle bir ömrü tükettim sensiz bir şekilde.
Ölümün olduğu bir dünyada ışığı toplamak niye?
Ölüm gelir dostlar el olur.
Aşk yardan dökülür Mevla’ya sel olur.
Akar yaşı gözün göl olur.
Ya Rab bekler yarlar yol olur.
Verirsen balı da, zehri de içer.
Yıllar geçti aradan,
Farkı yoktu yılların asırlardan.
Düşündüm de, acaba haklı olan o muydu?
Belki de bu aşkın gerçekten bir yolu yoktu.
Belki bende eksik bir şeyler vardı,
Belki aşk değildi bu,
Umutlarım gecenin ortasındaki sokak lambaları gibi.
Gidecek olanlar artık hiç acıtmaz oldu,
Çünkü içimde öyle bir sancı var ki…
Öyle bir sancı var ki isterse bir bir sönsün sokak lambaları.
Benden bir kere giden bir kişi kalbime yaşattı nice ayrılıkları.
Bu kez elvedaları yapan sözler değil, yürek.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!