Gel Şiiri - Muhammet Bora Candan

Ağaçlar ağladı yokluğunda,
Bastığım her yer kuru yaprak oldu.
Denizler köpürüp dalgaları ruhuma doldu.
Lokman Hekim bulamadı yanan yarama çare.
Gel ilacım ol,
Yoksa tüm kanım boşalsa da bu dert kalır içimde.
Düşüncelerimin her zerresine işledin artık.
Düşüncelerimde sen varken
Gel de sevgini ruhuma tık.
Şişeye koyup denize bıraktım ben tüm korkularımı.
Senin için çarpan bu kalbe gel meleğim,
Aç da kanatlarını.
Güneş ışığı gibi gel,
Getir karanlık taraflarıma aydınlık.
Her gün aşkımız için ağlarken gözler çöl oldu,
Bakışlar kuraklık.
Gel, sevgime sevgini kat.
Gel ve aşkı benliğimde en baştan yarat.
Gel; günahlarını da sevaplarını da
Çareni de çaresizliğini de al gel.
Dinsin kalbimdeki ateşimi körükleyen
Senden bana esen yel.
Yeni bir gözyaşı dökülmeden gel,
Gel yollara inat.
Gözlerim kurudu,
Gel de aciz gözlerim bulsun rahat.
Yeni bir gözyaşım düştü bile, gel artık.
Bir gözyaşım daha
Sana yazılan bir şiirle sarmaşık.
Ben de gözyaşlarıma düşeceğim boğulmak için.
Gel hayallerimin hayali,
Galip gelmesin düşman kibrin.
Gel yanan kalbime bulutsuz yağmur yağsın.
Gel cümle alem ikimizin adını bir arada ansın.
Gel sonbaharım,
Yapraklarını biriktireyim dizimde.
Gelmediğin her an giriftar olurum,
En derin derde.
Ben senin alıp verdiğin nefeste yaşarım,
Sen yeter ki gel.
Sonunda kavuşmak varsa özlem de güzel.
Aşklar bahar gibi önce ışığını,
Sonra da sıcağını getirir.
Sen gözümün ışığı, gönlümün sıcağı;
Varlığın bana bahar gelir.
Eğer bir gün geleceksen
Gelmek için özel bir anı bekleme.
Senin geldiğin her an benim için özeldir,
Sensin gaye.

Mektuplar, fotoğraflar dün gece beni ateşe atıp yaktı.
Uzun sürdü,
Sürgündeki ruhumun dertli misafirlik bahtı.
Gel, aşka iki biletim var;
Biri elimde kalmasın.
Gel, bohçana sadece sevgi koy;
Ağırlık yapmasın.
Her şiirim ezbere bilir seni.
Gel,
Yoksa delirtecek altı yönden yokluğunun sesi.
Dalından koparılmış gül ellerinde yeşerir.
Yeter ki gir kalbime,
İstersen içinde ne varsa yak, bitir.
Parmak uçlarıma kadar sen varsın, gel artık.
Ben kalbimi doldurdukça ellerim boşaldı ne yazık.
Gel, tut ellerimi, sinsin kokun tenime.
Gel,
Milyonlarca yürek olarak çağırıyorum seni tek bedende.
İster göz önünde gel, ister sinsice…
Gel ceylan gözlüm, anlam getir benliğime.
Ben şiirlerle aşkımızı anlatırım,
Sen bana gel hayallerini anlat.
Hiçbir şeyim olmadan her şeyimi aldın,
Bari gel onları bana sat.
Yoksa hep düşman mıdır kader aşka?
Gel kaderim ol,
Düşman olalım yalan aşklara.
Gel, ben sana sensizliği anlatayım
Sen de bana seni anlat.
Tutalım aşkı kalbimizle,
Cennet olsun bize hayat.
Tek bir gerçeğim onca hayal oluştururken
Onca hayalim tek bir gerçek oluşturamaz.
Ya hayallerini de al gel
Ya da gerçeğim ol biraz.
Hadi gel özgürlüğümü kısıtla.
Hadi gel seninle aldatayım tüm yalanlarımı.
Hadi gel gözyaşı nehrimin önüne baraj kur.
Ben bu aşkla denize girsem deniz boğulur.
Gel
Ve bana her baktığında gözlerinde aşkı doğur.
Sen yeter ki gel
Gerekirse adımız çıksın,
Duysun tüm zihayat.
Gel gitme ki,
Gelgitler yüzünden kalbimden uzaklaştı necat.
Gel kalbini getir,
Kalbinin sıcağına ihtiyacım var.
Sesinden, bakışlarından beslenen bana;
Gelişinle yağmur olur envar.
Su gibi gel, rüzgar gibi gel...
Nasıl gelirsen gel, yeter ki gel.
Geçen her gün birbirimize uzaklaşıyoruz,
Giderek oluyoruz el…

Hâkim seni sorsun,
Ben de pişman değilim diyeyim.
Hekim seni yazsın reçeteye,
Ben de alıp geleyim.
Ama sen ne bir suçsun ne de bir ilaç.
Aferin sana,
Ben gel dedikçe sen inadına kaç.
Yine de gel diyorum,
Çünkü sana olan sevdam hala deli.
Gel işte sebebi sevdam,
Düşmeden tut ellerimi.
Gel gör kaç mektup kül oldu,
Kaç fotoğraf yakıldı.
Gel yıktıklarımızı onaralım.
Sen yokken hüzne giriftar oldu hep bir yanım.
Gel, dinime imanıma çok seviyorum seni.
Gel kulağıma fısılda beni sevdiğini.
Allah’ın yüce izniyle çağırıyorum,
Gel helalim ol.
Gel, birlikteliğimize açılsın en güzel yol.
Aşk adı altında dünya üzerinde kaç gövdeyiz seninle?
Gel, ruhu mukaddesim örnek olalım herkese.
Gel aşkı getir tekrar
Ve bir daha hiç bırakmayalım.
Sıka sıka tutalım kalbimizle aşkı,
Gel diğer yanım.
Gelmezsen bedahetle alır beni içine zülumat.
Aldatırım kendimi, herkesi;
Hançer çeker sadakat.
Ve vahşi ayrılıklar parçalayacak sevgimi, sevdamı.
Letafetine, ulviyetine başaramadım manidar icazı.
Neye istinaden mükerrer eder,
“Gel’’ çağrısının inayeti?
Gel demekten sakileri,
İçkileri sarhoş edip kaybettim kendimi.
Bütün hüccet kalpte, sözlerde miftah…
Gel güneşim daha ne diyeyim,
Biliyor yüce Allah.
Sevgimi sözlerde, şiirlerde bulamazsın;
Gel ruhum kalbime gir!
Her haykırışta sözler yol, kalp yolcu;
“Gel’’ diyerek sana gelir...

Şubat / 2013

Muhammet Bora Candan
Kayıt Tarihi : 27.03.2020 17:01:00