Kapının eşiğinde uzun süre durdum,
ayakkabılarımın ucuna baktım,
sanki adım atsam bütün hayat yerinden oynayacak.
İçeri girdim,
duvarlar sessiz,
odalar senden arta kalan gölgelerle dolu.
Gideceğini biliyordum,
ama gelmeyeceğini
bu kadar geç anladım.
Beklemek,
önce umutla başlar,
sonra sessizlikle devam eder,
Sana demem gereken ne çok cümle vardı,
Ama her seferinde sustum,
Çünkü senin gözlerin,
Benim sessizliğimi bile anlayacak kadar derindi.
Bir "gitme" bile diyemedim ardından,
İçimde bir sessizlik var,
Ne çığlık atabiliyor
Ne de ağlayabiliyor…
Sadece duruyor orada,
Boğazımda bir düğüm gibi,
Yutkunamadığım her kelime gibi.
Seni sevdim…
Bir gün değil, bir ömür değil…
Bir hiçlik kadar derinden,
Bir sonsuzluk kadar sessizden.
Hiç bilmedin,
Bir boşluk var içimde, hep sana ait
Kimse dolduramadı, kimse yaklaşamadı
Ne zaman adını ansam içim titriyor
Kalbim bile biliyor, orası senin alanın
Sustukça büyüyor adın içimde
Hiç başlamadan biten bir hikâyeyiz biz,
Ne bir söz, ne bir dokunuş…
Sadece göz göze gelmenin bile
Bir ömre yettiği sessiz bir düş.
Kalbim seninle doluyken,
İçimde senin ağırlığın var,
taşınması mümkün olmayan bir yük gibi.
Ne zaman nefes alsam,
bir parçam biraz daha batıyor
derinlere, geri dönülmez yerlere.
ilk gördüğüm gün dilara
şehir mesaisini bitirmişti
akşam üstüydü
kaldırımlar yorgun
insanlar aceleydi
Sevdim…
Olmayacağını bile bile sevdim.
Bir duvar gibi soğuk,
Bir yıldız kadar uzak birini…
Beni hiç duymayacak bir kalbe,
Sessizce ömrümü anlattım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!