Muhammed Yağmur Şiirleri - Şair Muhammed ...

bir yerde dövdüler beni / tam hatırlamıyorum
galiba karanlık bir sokaktı / ya da içim kararmıştı önce
sigaramı yarıda bırakmıştım / sesim çatallaşmıştı
gömleğim inceydi / kalbimse biraz kalın

üç kişi miydiler beş mi / sustalı mıydı elleri

Bitti bu şiir…
Kelimeler, senin adını taşıyamayacak kadar yorgun artık.
Her mısra, sessizliğine çarparak geri dönüyor bana.

Bitti…
Devamı, aynı geceyi tekrar tekrar anlatmaktan ibaret.

Bir zamanlar senle taşan kalbim
Şimdi bomboş, ıssız bir yer
Ne sevda geçiyor içinden artık
Ne de kırgınlık, ne de bekleyişler

Gidişin yankılanmıyor duvarlarımda

bu sen misin
göz göze gelince sustuğum
adını her duyduğumda
göğsümde bir sızıyla durduğum

bu sen misin

Her sabah aynı masanın başında
aynı kahveyi içiyorum,
ama fincanda duran bu eller
benim ellerim değil.

Aynaya yaklaşıyorum;

çocukluğumsun senyorita
ilk kalbim, ilk sükûtum
adını telaffuz edemezdim o zamanlar
şimdi susarak yaşıyorum içimde

elimi ilk sana uzatmıştım hatırlıyor musun

Bazı hikayeler, insanın elinde olmadan başlar. Kimse bir gün kendi kalbini sırtında bir yük gibi taşıyacağını düşünmez. Ama hayat, kimseye danışmadan yönünü değiştirir. En parlak zamanlarımız bile, bir anlık karanlıkla yerini sessizliğe bırakabilir.

İnsanı en çok yoran şey acının kendisi değildir; acının içe çöken, sessiz kalmaya zorlayan gölgesidir. İnsan konuşamadığı yerde büyür, anlatamadığı yerde olgunlaşır. Belki de bu yüzden, en derin yaralarımızı kimseye gösteremeyiz. Çünkü bazı acılar başkasına anlatıldığında hafifler, fakat bazıları söze döküldüğü anda bile ağırlaşır.

Hayat, bize iki şey öğretir:
Birincisi, kaybetmenin kaçınılmaz olduğu.

Gözlerimin önünde,
gökyüzünden kopan bir bulut gibi
yavaş yavaş eksiliyorsun.
Sesin,
rüzgârın taşıdığı eski bir şarkı kadar uzak artık.

her yolculuk,
görmediğim bir şehre varmak gibi başlıyor
otobüsün camında,
bulanık yüzümle birlikte değişen sokak tabelaları
hiçbiri bana senin adresini göstermiyor

Gece artık bir gölge değil üzerimde,
Bir sığınak, bir kucak gibi
Karanlığında kaybolmadım bu kez
İçinde kendimi buldum sessizce.

Yıldızlar konuşmaz, biliyorum