Bilmediğin kör kuyuya edersen heves,
Boğulur boşlukta kestiğin her nefes.
Sanırsın varış, oysa sonu hüsran,
Ardından sana güler bütün bir cihan.
Ne geçmişim ne gelecek
Herşey olur zehir zemberek
Her şey sacılır bilinen gerçek
Görme geç körler sağırlar diyarı
Bir köşede dur seni kim dinleyecek
Ezildi ruhum adalet nedir bilmeden
Karanlık emdi göğü Ötüken sustu kaldı
Elli yıl boyunca Türk esir bir uruk oldu
Çangan'ın sarayları Hakan soyunu aldı
Bozkurtların yurdunda ulu feryatlar doldu
Gönül tahtında parıldar ezelden Allah’ın davası
Sönmeyen bir nurdur sinemde parlayan ulu hilâl gibi.
Gaza yolunda açılan her yara fethin müjdesidir
Tekbir sesleriyle bir fırtına koptu
Bir parlak çıranın titrek ışığı bitti
Bozkurtlar ordusu ovayı bir an yuttu
Tarihin kalbinde o gün ıslıklı bir oktu
Yâr dağlara vardı mı, karlar yuttu mu izini?
Beni andı mı oralarda, yoksa unuttu mu ezgimi?
Aramıza mayın döşeyenler kalplerimizi deldi mi?
Sömürge buzları erimez aşkı dondurdu sanki ebedî.
Vakit geç değil artık, sökülsün şu şafaklar,
Yüreğimiz bir vursun titresin tüm vicdanlar.
Her aşk bir yara açar kalpte ki izi derinmiş,
Lakin vatan sevdası, gökten yere inenmiş.
İnsanım, ne alır senden bu fani dünya?
Toprağa düşerken her nefes, son bir rüya.
Suretin solar, Azrail inse gökten;
Canından başka ne kalır, bu telaşlı öyküden?
Yara sızlar, ok değmiş gibi derinden
Burada bir vebal var
İçimde mahzun ve horlanmış kor var
Ey kafkasın Aslan yeleli kurdu
Duy işit sana bu son nasihatı!
Hâzır ve nâzır ol gelip olmaya
Gel denildiğinde
İlk fısıltı yayılmadan Uyan! Sonra deme ne oldu?
Yüzler soldu, binler göçtü, sesler derince kısıldı.
Zulüm sağanak olup yağdığında, kim dur der ki bu sele?
Emeğin değerini, fikrin gücünü o an anlarsın, her ne ise.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!