Ormanlar yanıyor, alevler göğe tırmanır,
Silifke’de evler boşalır, umutlar kararır.
Ormanlar feryat eder, rüzgârla küle döner,
İklimin öfkesi mi bu, yoksa insanlık mı söker?
Dönse de dünya, devranın çarkı da beraber döner,
Gizli, aşıkâr sızılar her bir cana siner.
Eşitsiz rüzgar eser, savurur her payı,
Devranın hazinesi güç kimde ona gider payı
Unutmak değildi niyetim, bil ki seni,
Ellerim ateş, gökyüzü bir avuç kardı.
Yılın en soğuk vaktinde, bir zemheri,
İçimde bir yangın tek başına yanardı.
Zulmün gölgesi düşer toprağa, karartır her bir yanı,
Her nefes bir açık yara, her gözyaşı kanlı bir anı.
Ah, zalim! Gözünü bürümüş karanlığın hırs perdesi,
Sanırsın ki tahtın ebedi, duyulmaz feryadın sessizliği.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!